Monthly Archives: June 2016

αρχείο λήψης17 Ἰουνίου

Οἱ ἔνδοξοι αὐτοὶ μάρτυρες ἤσαν τρεῖς ἀδελφοὶ ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν της Περσίας. Καταρτισμένοι ἀπὸ τὴν μητέρα τους στὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἔχοντας σπουδάσει τὰ ἱερὰ γράμματα κοντὰ σὲ ἕναν ἱερέα, τὸν Εὐνοϊκό, διῆγαν βίο θεοσεβῆ. Ἔχαιραν ἐξάλλου μεγάλης τιμῆς στὴν αὐλὴ τοῦ βασιλιὰ Βατάνου, τόσο μάλιστα, ὥστε ὅταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἔστειλε στὴν Περσία προτάσεις γιὰ εἰρήνη (362), ὁ βασιλέας ἐπέλεξε αὐτοὺς γιὰ νὰ μεταβοῦν στὴν Κωνσταντινούπολη ὡς πρέσβεις. Continue reading

αρχείο λήψης (6) (16 Ἰουνίου)

Ἡ ζωὴ τοῦ ἀληθινοῦ χριστιανοῦ πρέπει νὰ ἐμπνέεται πάντα ἀπ’ τὴν ἀγάπη. Γιατί ἡ ἀγάπη εἶναι καὶ μένει τὸ κύριο καὶ οὐσιαστικὸ γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔδωσε τὴν καρδιά του στὸν Θεό. Καὶ ὁ Τύχων ποὺ ὑπῆρξε ἕνας πραγματικὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἄλλους ἔκαμε βίωμα καὶ σκοπό του. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ ζωή του. Γεννήθηκε στὴν Ἀμαθούντα τῆς Κύπρου, τὴ σημερινὴ Παλαιὰ Λεμεσὸ κατὰ τὸν τέταρτο αἰώνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς του, εὐλαβεῖς κι ἐνάρετοι ἔσπευσαν ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμή, νὰ ἀφιερώσουν τὸ παιδί τους στὸν Θεό. Πόθος τοὺς εὐσεβὴς νὰ τὸ δοῦν κάποια μέρα στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου. Εὐλογημένος πόθος! Καὶ γιὰ τὴν πραγμάτωσή του μὲ ζῆλο καὶ προσοχὴ φρόντισαν ἀπὸ νωρὶς νὰ φυτέψουν στὴν εὔπλαστη ψυχή του καὶ τὰ κατάλληλα σπέρματα τῆς ἀγωγῆς. Continue reading

αρχείο λήψης (3)15 Ιουνίου

Ό άγιος Αυγουστίνος γεννήθηκε τό 354 στήν Ταγάστη, μικρή πόλη της Νουμιδίας (σημ.. Σοϋκ ‘Αράς, στήν Αλγερία). Ό πατέρας του, Πατρίκιος, μικρός γαιοκτήμονας πού άνηκε στους επιφανείς της πόλης, παρέμεινε ειδωλολάτρης μέχρι λίγο πριν τον θάνατο του, αλλά ή μητέρα του, αγία Μόνικα [4 Μαίου], ήταν μία ένθερμη χριστιανή πού τον ενέγραψε, από παιδί ακόμη, στους κατηχουμένους και τον έπαιρνε τακτικά μαζί της στην εκκλησία για να τον καταρτίσει στα μυστήρια της Πίστεως. Ή βάπτιση, ωστόσο, όπως ήταν τό έθος τότε, αναβλήθηκε για αργότερα και το παιδί, όντας πολύ ζωηρό και απείθαρχο στις επιτιμήσεις της μητέρας του, απομακρύνθηκε από την Πίστη. Continue reading

αρχείο λήψης (4)ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΕΛΙΣΣΑΙΟΥ
καὶ ἀφήγησις τῶν θαυμάτων αὐτοῦ
(κατὰ τὴν Γραφήν)
ὑπὸ Ἀλεξάνδρου Μωραϊτίδου 1925

«Ἐγκωμιαζομένου δικαίου, εὐφρανθήσονται λαοί», προαγγέλλει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ τοῦ Σολομῶντος. Καὶ τῷ ὄντι ποία κατὰ κόσμον εὐφροσύνη, ποία κατὰ κόσμον χαρά, συναται νὰ παραβληθῇ πρὸς τὴν εὐφροσύνην καὶ τὴν χαράν, τὴν ὁποίαν προξενοῦν εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ χριστιανοῦ οἱ ἔπαινοι καὶ τὰ ἐγκώμια τῶν δικαίων; Διότι ἡ μὲν κατὰ κόσμον χαρὰ καὶ εὐφροσύνη εἶνε διὰ πρόσκαιρα καὶ μάταια, τὰ ὁποῖα ἀφοῦ παρέλθουν καὶ ἀφανισθοῦν, συμπαρέρχεται καὶ συναφανίζεται καὶ ἡ χαρὰ ὁποὺ εἴχαμεν δι᾿ αὐτά· ἡ δὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις ὁποὺ αἰσθάνεται κανείς, ὅταν ἀκούῃ τὰ ἐγκώμια τοῦ δικαίου, εἶνε ἀνεξάλειπτος καὶ διαρκής. Διότι ἐγκωμιάζων κανεὶς τὸν δίκαιον, αὐτὴν τὴν ἀρετὴν ἐγκωμιάζει. Ἡ δὲ ἀρετὴ εἶνε ἕνα πρᾶγμα διαρκὲς καὶ αἰώνιον. Λοιπὸν καὶ ἡ χαρὰ ὁποὺ μᾶς προξενοῦν τὰ πρὸς αὐτὴν ἐγκώμια εἶνε διαρκὴς καὶ ἀνεξάλειπτος. Οὕτω καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος ἐγκωμιάζων τὸν μέγαν Ἀθανάσιον, μᾶς προαναγγέλλει εὐθὺς-εὐθὺς εἰς τὸ προοίμιον, ὅτι αὐτὴν τὴν ἀρετὴν θὰ ἐγκωμιάσῃ. «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν ἀρετὴν ἐπαινέσομαι» ἀναφωνεῖ ὁ μέγας Πατήρ. Continue reading

αρχείο λήψης (1)Δέν πέρασαν ἀκόμη λίγες μέρες, ἀπό τότε πού γιορτάσαμε τήν ἱερή πανήγυρη τῆς Πεντηκοστῆς, καί πάλι μᾶς πρόφθασε χορός μαρτύρων ἤ καλύτερα στρατιά μαρτύρων καί παράταξη, πού δέν εἶναι καθόλου κατώτερη ἀπό τή στρατιά τῶν ἀγγέλων, τήν ὁποία εἶδε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ἀλλά εἶναι ἴδιας ἀξίας καί τάξης μέ αὐτή. Γιατί μάρτυρες καί ἄγγελοι διαφέρουν μόνο στά ὀνόματα, στά ἔργα τους ὅμως ταυτίζονται.

Στόν οὐρανό κατοικοῦν οἱ ἄγγελοι, στόν οὐρανό καί οἱ μάρτυρες. Αἰώνιοι καί ἀθάνατοι εἶναι ἐκεῖνοι, τό ἴδιο θά γίνουν καί οἱ μάρτυρες. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνοι ἔλαβαν καί ἀσώματη φύση; Καί τί σημασία ἔχει αὐτό; Γιατί οἱ μάρτυρες, ἄν καί ἔχουν σῶμα, ὅμως εἶναι ἀθάνατο ἤ καλύτερα καί πρίν ἀπό τήν ἀθανασία ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ στολίζει τά σώματά τους περισσότερο ἀπό τήν ἀθανασία. Continue reading

αρχείο λήψης (1)

Ὁμιλία κε΄

Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30

Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.

Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα.

Ὅταν ἀναλογιστῆ τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πῶς ὑπέφεραν θεληματικὰ σὰ νὰ ἦσαν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες νηστεῖες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς διάφορες ἄλλες ταλαιπωρίες τοῦ σώματος, πῶς ἀντιστάθηκαν ὡς τὸ τέλος τὰ πονηρὰ πάθη, στὰ διάφορα εἴδη τῆς ἁμαρτίας, στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἀοράτος μέσα μας, στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, στὶς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς κακίας καὶ πῶς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος ἔλιωνε κι ἀφανιζόταν, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀνανεωνόταν καὶ θεοποιοῦνταν –καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς δόθηκε ἡ χάρη νὰ θεραπεύουν καὶ νὰ πραγματοποιοῦν ἔργα δυνάμεως. Ὅταν κανένας τὰ συλλογιστῆ αὐτὰ καὶ κάνη τὴ σκέψη ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση, θαυμάζει καὶ δοξολογεῖ τὸ Θεό, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸση χάρη καὶ δύναμη. Γιατὶ ἄν εἶχαν τὴν προαίρεση τὴν ἀγαθὴ καὶ πολὺ ὡραία, ὅμως χωρις τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ ἀποχτοῦσαν τὴ δύναμη νὰ γίνουν ὑπεράνθρωποι κι ἐνῶ ἦσαν ἄνθρωποι σωματικοὶ νὰ νικήσουν τὸν ἀσώματο ἐχθρό.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε «αὐτὸς θὰ δώση δύναμη καὶ ἀντοχὴ στὸ λαό του». Ἐξετάστε μὲ σύνεση τὴ δύναμη τῶν προφητικῶν λόγων. Σ’ ὅλο τὸ λαό του δίνει ὁ Θεὸς δύναμη καὶ ἀντοχή· δὲν κάνει ὁ Θεὸς προσωποληψία, θαυμάζεται ὅμως μόνο ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους του. Καθὼς ὁ ἥλιος ἀπὸ ψηλὰ πλούσια σ’ ὅλους σκορπᾶ τὶς ἀκτῖνες του, τὶς βλέπουν ὅμως μόνο ὅσοι ἔχουν μάτια καὶ μάλιστα ὄχι κλειστὰ καὶ χαίρονται καθαρὴ τὴ λάμψη, μόνο ἐπειδὴ μὲ καθαρὰ μάτια βλέπουν καλὰ καὶ δὲ θαμποξεχωρίζουν μονάχα ἀπὸ ἀρρώστεια ἤ ὁμίχλη ἤ κανένα ἐμπόδιο ποὺ μπῆκε μπροστά, ἔτσι κι ὁ Θεὸς πλούσια δίνει ἀπὸ ψηλὰ τὴ βοήθειά του σ’ ὅλους, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἄπειρη σωστικὴ φωτιστικὴ πηγὴ τῆς εὐσπλαχνίας καὶ τῆς καλωσύνης. Κερδίζουν τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη ποὺ ἀκτινοβολεῖται γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τὴς ἀρετῆς ἤ καὶ τὴν πραγματοποίηση τῶ θαυμάτων ὄχι ὅλοι γενικὰ παρὰ ὅσοι ἔχουν καλὴ προαίρεση καὶ ἐκδηλώνουν μὲ ἔργα τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό. Κι ὅσοι ἀποστρέφονται τέλεια τὴν κακία καὶ κρατοῦν μὲ ἀσφάλεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ στρέφουν τὰ νοερὰ μάτια στὸ Χριστό,  στὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Ἐκεῖνος δὲν ἁπλώνει μόνο χέρι βοήθειας ἀόρατα σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα συνομιλεῖ αἰσθητὰ μαζί μας. Ὅποιος ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸ ὄνομά μου θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Βλέπετε ὅτι οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φανερώσωμε μὲ θάρρος τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ὁμολογία μας χωρὶς τὴ δύναμη καὶ τὴ βοήθειά του, οὔτε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ μιλήση φανερὰ γιὰ μᾶς στὴ μέλλουσα ζωή, γιὰ νὰ μᾶς συστήση καὶ νὰ μᾶς γνωρίση μὲ τὸν Πατέρα, χωρὶς νὰ πάρη ἀφορμὴ ἀπὸ μᾶς.   Αὐτὸ θέλοντας νὰ τὸ φανερώση δὲν εἶπε, καθένας ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καθένας ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ στ’ ὀνομά του καὶ μὲ τὴ βοήθεια ἐκείνου μπορεῖ νὰ φανερώση θαρρετὰ τὴν εὐσέβειά του. Ἔτσι πάλι δὲν εἶπε, θὰ ὁμολογήσω  κι ἐγὼ αὐτὸν ἀλλὰ στὸ ὄνομά του δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ ἐμμονὴ καὶ καρτερία ἐκείνου ποὺ ὁμολογεῖ, ποὺ ἔδειξε γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας. Πρόσεξε τί λέει παρακάτω γι’ αὐτοὺς ποὺ δείλιασαν καὶ πρόδωσαν τὴν εὐσέβεια. «Ὅποιος μὲ ἀρνηθῆ μπροστὰ  στοὺς ἀνθρώπους  θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ μπροστὰ  στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς». Δὲν εἶπε ἐδῶ ὅποιος ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ ὅποιος ἀρνεῖται τὸ κάνει, ἀφοῦ στερηθῆ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὴ στερεῖται γιατὶ αὐτὸς πρῶτος ἐγκατέλειψε τὸ Θεό, ἐπειδὴ ἀγάπησε τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ γήϊνα περισσότερο ἀπὸ ὅσο τὰ οὐρνάνια καὶ αἰώνια ἀγαθὰ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἔτσι πάλι καὶ ὁ Χριστὸς δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά του ἀλλὰ θὰ ἀρνηθῆ αὐτόν, γιατὶ δὲν βρῆκε τίποτα σ’ αὐτὸν νὰ τὸ χρησιμοποιήσει σὰν ἐπιχείρημα.  Γιατὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη στὸ Θεό, μένει στοὺς κόλπους τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ Θεὸς μένει σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ ἀγαπητὸς στὸ Χριστὸ Θεολόγος, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μένει μέσα σ’ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἀγαπᾶ, κατὰ φυσικὸ λόγο μέσα στὸ Θεὸ κινεῖ τὴν ὁμολογία του αὐτὸς ποὺ ἀληθινὰ ἀγαπᾶ τὸ Θεό. Κι ἐπειδὴ κι αὐτὸς μένει μέσα στο Θεὸ κι ὁ Θεὸς θέτει τὴν ὁμολογία του γι’ αὐτὴν μέσα σ’ αὐτόν. Ἡ φράση τέλος «γιὰ καθέναν ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου, θὰ ὁμολογήσω στ’ ὄνομά του κι ἐγὼ» φανερώνει τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα τοῦ Θεοῦ μ’ ἐκείνους ποὺ ὁμολογοῦν, ἀπὸ τὴν ὁποία μένει μακριὰ στέκεται αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται. Ἔτσι οἱ θεϊκὲς ἀνταποδόσεις ἔχουν μέσα τους τὴ θεία δικαιοσύνη καὶ ἐπιφέρονται κατάλληλα σύμφωνα μὲ μιὰ ἀρχὴ ὁμοιότητος.

Ἡ ὁμοιότητα λοιπὸν τῶν θείων ἐπιβραβεύσεων πρὸς αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρομε εἶναι τέτοια.  Ἐξετάστε καὶ τὴ διαφορὰ πρὸς τὰ ἄνω τῆς θείας ἀμοιβῆς γιὰ κείνους ποὺ τὸν ὁμολογοῦν μέσα στὸν ἑαυτό   του. Κάθε ἅγιος σὰν δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἔκαμε φανερὰ τὴν ὁμολογία μέσα στὸν πρόσκαιρο αὐτὸν βίο καὶ μπροστὰ σὲ θνητοὺς ἀνθρώπους ἤ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα σ’ ἕνα ἐλάχιστο σημεῖο τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ σὲ λίγους ὅπως εἶπα ἀνθρώπους. Ὁ Κύριος μας ὅμως Ἰησοῦς Χριστός, ἐπειδὴ εἶναι Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς θὰ μιλήση φανερὰ γι’ αὐτοὺς μέσα στὸν αἰώνιο καὶ ἀκατάλυτο ἐκεῖνο κόσμο μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα, σὲ ἀγγέλους ποὺ στέκονται ὁλόγυρα, σὲ ἀρχαγγέλους, ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, κι ἐνῶ θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀδάμ ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ὅλοι θ’ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν κοντὰ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τότε, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι μπροστὰ κι ὅλοι θὰ βλέπουν, θὰ φωνάξη τὰ ὀνόματα   καὶ θὰ δοξάση καὶ θὰ στεφανώση ἐκείνους ποὺ ἔδειξαν ὡς τὸ τέλος τὴν πίστη τους σ’ αὐτόν.  Γιατὶ πρέπει νὰ προσπαθήσω νὰ δείξω τοὺς οὐράνιους ἐκείνους στεφάνους, τὶς ὑπερβολικὲς ἐκεῖνες ἀμοιβὲς ποὺ μᾶς περιμένουν, ποὺ οὔτε μάτι σὰν τὸ δικό μας μπορεῖ νὰ δῆ, οὔτε αὐτὶ ν’ ἀκούση, οὔτε νὰ σκεφθῆ; Ἀλλὰ  καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπομε τώρα εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστα.  Ποιός λόγος μπορεῖ ν’ ἀποκαλύψη τὴ δόξα ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς στὰ λείψανα καὶ τὰ ὀστὰ    τῶν ἁγίων, ποὺ παρατείνεται σ’ ὅλο τὸ μάκρος τοῦ χρόνου, τὴν ἱερὴ εὐωδία ποὺ ἀναδίνεται ἀπ’  αὐτὰ τὰ μύρα ποὺ ἀναβλύζουν, τὶς δωρεὰν θεραπεῖες, τὴ διενέργεια τῶν θαυμάτων, τὶς ποικίλες καὶ σωτήριες γιὰ μᾶς ἐμφανίσεις ποὺ γίνονται σ’ αὐτά. Νὰ πῶ κάτι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτοὺς ἀπὸ μᾶς;  Λίγο χρόνο, ὅπως εἶπα, κράτησε ἡ θαρρετὴ ὁμολογία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ καθέναν ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ μπροστὰ σὲ   μερικοὺς ἄρχοντες καὶ βασιλεῖς·  ἀνυμνοῦν ὅμως καὶ μεγαλύνουν τιμῶντας καὶ δοξάζοντας καὶ προσκυνῶνας ὄχι αὐτοὺς μονάχα καὶ τὶς  εἰκόνες τους σὰ νὰ ἦσαν κύριοι καὶ παραπάνω ἀπὸ κύριοι καὶ βασιλεὶς οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες κι ὅλοι οἱ ὑπηκόοι προσπέφτοντας σ’ αὐτοὺς μὲ τὸση πορθυμία καὶ χαρά, ὥστε νὰ εὔχεται κανεὶς νὰ τὸ κληρονομήσουν αὐτοὸ καὶ στὰ παιδιὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο, σὰ μιὰ καλότυχη κληρονομία, ποὺ προξενεῖ τὴν πιὸ ψηλὴ εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα καὶ ἐξοικόνιση καὶ σάμπως προανάκρουσμα τῆς δόξας ἐκείνης τῆς ἄρρητης ποὺ μᾶς περιμένει ποὺ καὶ τώρα τὴ χαίρονται τὰ πνεύματα τῶν δικαίων καὶ ποὺ θὰ τὴν ἐπιτύχουν μαζί μ’ αὐτὰ καὶ τὰ σώματα ποὺ μαζὶ μὲ τὰ πνεύματα πέρασαν ὄλο τὸν ἀγῶνα τοῦ Θεοῦ.  Γι  αὐτὴ τὴν ὑπερβολὴ τῆς δόξας καὶ τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν κάνοντας ἔνδειξη ὁ Κύριος στοὺς ἁγίους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἀπὸ τὴ μιὰ εἶπε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, σεῖς ποὺ μ’ ἀκολουθήσατε, στὴν ὥρα τοῦ ξαναγεννημοῦ, ὅταν ὁ Γιὸς τοῦ ἀνθρώπου καθίση στὸν θρόνο τῆς δόξας του θὰ καθίσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους καὶ θὰ κρίνετε τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ». Καὶ σ’ ὅλους πάλι γενικὰ ποὺ πιστεύουν. «Καθένας ποὺ ἄφησε σπίτη ἤ ἀδελφὴ ἤ ἀδελφὲς ἤ πατέρα ἤ μάνα ἤ γυναῖκα ἤ παιδιὰ ἤ χωράφια γιὰ χάρη μου, θὰ λάβη ἑκατὸ φορὲς περισσότερο καὶ θὰ κληρονομήση ζωὴ παντοτινή. Κι ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πατέρα ἤ τὴ μάνα του περισσότερο ἀπὸ μένα δὲν εἶναι ἄξιός μου». Ἐπεῖδὴ ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας ἔδωσε γιὰ χάρη μας τὸν Γιὸ του τὸν ἀγαπητὸ ( καὶ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ὁ μονογενὴς ἔδωσε τὴν ψυχή του γιὰ χάρη μας) ζητεῖ κι ἀπὸ μᾶς δίκαια ὅλους τοὺς συγγενεῖς μας νὰ μὴν λογαριάζωμε, ὅταν μᾶς ἐμποδίζουν στὴν εὐσέβεια καὶ τὸν εὐσεβῆ βίο.  Καὶ τί λέγω τοὺς συγγενεῖς; Εἶναι δίκαιο καὶ ἀναγκαῖο νὰ προσφέρη καθένας τὴν ἴδια τὴν ψυχή του, ὅταν τὸ καλέση ἡ περίσταση, ἄν θέλη νὰ ἐπιτύχη τὴν παντοτινὴ ζωή, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε γιὰ  μᾶς τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ λέει καὶ «ὅποιος δὲν παίρνει τὸ σταυρό του καὶ δὲν μ’ ἀκολουθεῖ δὲν εἶναι ἄξιος μου». Σταυρὸς λοιπὸν εἶναι καὶ τὸ νὰ σταυρώση κανεὶς τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες.

Ὅταν λοιπὸν εἶναι περίοδος εἰρήνης, νεκρώνει μὲ τὴν ἀρετὴ ὁ ἄνθρωπος τὰ κακὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες καὶ σηκώνοντας ἔτσι τὸ σταυρὸ του ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο. Ὅταν πάλι εἶναι περίοδος διωγμοῦ, περιφρονῶντας καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ καὶ παραδίδοντας τὴν ψυχὴ του γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας, σηκώνει ἔτσι τὸ σταυρό του καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο καὶ ἔτσι κληρονομεῖ τὴν παγντοτινὴ ζωή. Ὅποιος εὕρη τὴν ψυχὴ του λέει θὰ τὴ χάση, κι αὐτὸς ποὺ ἔχασε τὴν ψυχή του γιὰ μένα θὰ τὴν εὕρη. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅποιος ἔχασε τὴν ψυχή του θὰ τὴν εὕρη; Ὁ  ἄνθρωπος εἶναι διπλός, ὁ ἔξω, δηλαδὴ τὸ σῶμα καὶ ὁ μέσα μας ἄνθρωπος δηλ. ἡ ψυχή. Ὅποιος λοιπὸν παραδώση σὲ θάνατο τὸν ἑαυτό του ὡς πρὸς τὸν ἔξω ἄνθρωπο χάνει τὴν ψυχή του ποὺ χωρίζεται ἀπ’ αὐτόν. Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ χάνει τὴν ψυχή του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, αὐτὸς πραγματικὰ θὰ τὴν εὕρη, ἀφοῦ τῆς χαρίση ζωὴ οὐράνια καὶ παντοτινὴ καὶ τέτοια θὰ τὴν πάρη κατὰ τὴν ἀνάσταση καὶ τέτοιος θὰ γίνη κι αὐτὸς κατὰ τὸ σῶμα ἐξ αἰτίας της, οὐράνιος κι αἰώνιος. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὰ εἶναι δύσκολα καὶ μεγάλα καὶ γιὰ τοὺς τέλειους μόνο καὶ γιὰ νὰ πῶ ἔτσι, ἀποστολικά, νὰ σταυρώσης δηλ. τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες, νὰ εἶσαι ἕτοιμος γιὰ τὴν ἐσχάτη περιφρόνηση καὶ τὸν πιὸ ἐπονείδιστο θάνατο γιὰ χάρη τοῦ καλοῦ, νὰ χάσης τὴν ψυχή σου γιὰ χάρη τοῦ Εὐαγγελίου, αὐτὰ ποὺ στὴ συνέχεια λέει ὁ Κύριος εἶναι γιὰ νὰ ἐνθαρρυνθοῦν οἱ πιὸ ἀτελεῖς ποὺ τὸσο ὑπεράνθρωπα ἀγωνίζονται·  «αὐτὸς ποὺ δέχεται ἐσᾶς» δηλαδὴ τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς ὕστερ’ ἀπ’ αὐτοὺς Πατέρες καὶ δασκάλους τῆς εὐσεβείας «δέχεται καὶ ἐμένα κι ὅποιος δέχεται ἐμένα, δέχεται ἐκεῖνον ποὺ μ’ ἔστειλε».

 Γιὰ τοὺς τέλειους ἐκείνους ἀπὸ δῶ ἑτοιμάζει ὑποδοχή, σ’ ὅσους δὲν εἶναι τέλειοι παρέχει τὴ σωτηρία, ἐπειδὴ ὑποδέχονται ἐκείνους.  Βλέπεις πόσο μεγάλος εἶναι κι ὁ μισθὸς γι’ αὐτοὺς ποὺ δέχονται ὅσους ζοῦν κατὰ Θεὸ κι ὅσους διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Γιατὶ ὅποιος τοὺς δέχεται αὐτοὺς δέχεται τὸν Πατέρα καὶ τὸ Γιό. Πῶς λοιπὸν πρέπει νὰ τοὺς δεχώμαστε αὐτούς; Ὄχι μόνο νὰ τοὺς φιλοξενοῦμε καὶ νὰ τοὺς ἀναπαύωμε ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀκοῦμε. Γι’ αὐτὸ σ’ ἄλλο σημεῖο θέλοντας νὰ φοβίση ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀψηφοῦν, ἔλεγε στοὺς μαθητές του. «Ὅποιος σᾶς ἀψηφᾶ, ἀψηφᾶ ἐμένα κι ὅποιος ἀψηφᾶ ἐμένα ἀψηφᾶ ἐκεῖνον ποὺ μ’ἔστειλε». Ἀλλὰ κι αὐτὸς ποὺ φιλοξενεῖ μόνο κι ἀναπαύει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ἄν αὐτὸ τὸ κάμη γιὰ τὸ Θεό, θὰ πάρη μισθὸ πολύ. Αὐτὸ φανερώνοντας ὁ Κύριος ἔλεγε· «Ὅποιος δέχεται προφήτη ὡς προφήτη θὰ πάρη μισθό προφήτου κι ὅποιος δέχεται δίκαιο ὡς δίκαιο θὰ λάβη δικαίου μισθό». Πῶς θὰ πάρη μισθὸ προφήτου καὶ μισθὸ δικαίου; Ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος τὸ δικὸ τους περίσσευμα θ’ ἀναπληρώση τὸ ὑστέρημα τὸ δικό μας. Κι ὅποιος τὸν δίκαιο σὰ δίκαιο δέχεται κι ἀναπαύει κι ἄν δὲν προσφέρη μ’ ἀφθονία ἀλλὰ δώση μικροπράγματα, θὰ κερδίση τὰ μεγάλα. Ὅποιος ποτίση ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς ἕνα ποτήρι νερὸ στ’ ὄνομα μαθητοῦ, σᾶς βεβαιώνω ὅτι δὲ θὰ χάση τὸ μισθό του. Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια καὶ τὶς ἐντολὲς δὲν φροντίζει μόνο γιὰ τοὺς δικαίους καὶ τοὺς μαθητὰς ἀλλὰ πολὺ περισσότερο γιὰ αὐτοὺς ποὺ τοὺς δέχονταν. Ἄν φρόντιζε μόνο γι’ αὐτούς, θὰ συνιστοῦσε τὴν ὑποδοχή τους μόνο καὶ θὰ ζητοῦσε τὴν ὑποδοχὴ μονάχα ἐκείνων καὶ τὴν ἀνάπαυση, ὅπως καὶ νὰ ἦταν. Τώρα ὅμως μὲ τὴν προσθήκη, σὲ ὄνομα προφήτου καὶ μαθητοῦ καὶ δικαίου δείχνει ὅτι φροντίζει περισσότερο αὐτοὺς ποὺ δέχονται θέλοντας ν’ ἀλλάξη τὴν ἀντίληψή τους στὸ καλύτερο, ὥστε μὲ τὴν ἀρετὴ ν’ ἀκολουθήση καὶ ὁ μισθός τους. Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ τιμῶντας μετὰ τὸν θάνατο αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν ἀληθινὰ κατὰ τὸ  θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅλο τὸ χρόνο μνημονεύει κάθε μέρα αὐτοὺς ποὺ τὴ μέρα ἐκείνη ἔφυγαν ἀπὸ δῶ, καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ ἀποδήμησαν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴ τὴ σημαδεμένη μὲ τὸ θάνατο. Καὶ φέρνει μπροστὰ στὰ μάτια μας τὴ ζωὴ καθενὸς γιὰ δική μας ὠφέλεια καὶ παρουσιάζει τὸ τέλος  τους, εἴτε ἦταν εἰρηνικὸ εἴτε ἔκλεισε ἡ ζωή του μὲ τὴ σφραγίδα  τοῦ μαρτυρίου.  Καὶ τώρα μετὰ τὴ Πεντηκοστή, ἀφοῦ ὅλους μαζί μᾶς συγκέντρωσε, τοὺς κάμνει κοινὰ ἔπαινο, ὄχι μονο ἐπειδὴ ὅλοι εἶναι ἑνωμένοι μεταξὺ τους κι εἶναι ἕνας κατὰ τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου. «Δῶσε σ’ αὐτοὺς, λέει πρὸς τὸν Πατέρα στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος, δῶσε τους νὰ  εἶναι ὅλοι ἕνα, ὅπως ἐγώ, Πατέρα, μὲ σένα καὶ σὺ μένα ἔτσι κι αὐτοὶ νὰ εἶναι ἑνωμένοι μαζί μας ἀληθινά».

Δὲν ἀποδίδει λοιπὸν σ’ ὅλους αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τὸν κοινὸ ὕμνο μόνο γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀλλὰ καὶ γιατὶ σπεύδει ἔτσι μὲ τὴν ἁγία Τεσσαρακοστὴ κι ἔπειτα τὴν Πεντηκοστὴ νὰ φανέρωση καὶ ν’ ἀνυμνήση ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα τὰ ἐφανέρωσε, ὅπως   γνωρίζετε, πῶς στὴν ἀρχὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος· πῶς  ὁ Ἀδὰμ διώχτηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸ Θεό·  πῶς ὁ παλαιὸς λαὸς δέχτηκε τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ· πῶς  κι αὐτοὶ μὲ τὶς παραβάσεις τους ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν οἰκειότητα τους μὲ τὸ Θεό· πῶς ὁ μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς κατέβηκε σ’ ἐμᾶς κι ἀφοῦ ἔπραξε θαυμάσια, καὶ ἐδίδαξε κήρυγμα  σωτηρίας, ἔπαθε καὶ πέθανε γιὰ μᾶς σὰν ἄνθρωπος θάφτηκε ἀλλὰ καὶ σὰ Θεὸς ἀναστήθηκε σὲ τρεῖς μέρες καὶ στοὺς οὐρανοὺς ἀπ’ ὅπου κατέβηκε ὕστερα ξαναγύρισε καὶ καθίζοντας στὰ δεξιὰ τοῦ Πατέρα ἔστειλε ἀπὸ κεῖ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ ὕμνησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τώρα κι ἐκεῖνο ποὺ ἔλειπε προσθέτοντας καὶ παρουσιάζοντας, πόσο πολλοὺς δηλαδὴ καὶ ὡραίους καρποὺς μάζεψε γιὰ νὰ ζήσουν αἰώνια ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου μας καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ δύναμη τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὅλων μαζί τῶν ἁγίων κάμνει τὸ μνημόσυνο καὶ σ’ ὅλους τὸν ὕμνο καὶ τὴν τιμὴ ἀποδίδει σήμερα.

Ἄς τιμήσωμε λοιπὸν κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ. Καὶ θὰ τοὺς τιμήσωμε πῶς; Ἄν κατὰ τὸ παράδειγμα ἐκείνων καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μόλυσμα σαρκικὸ καὶ πνευματικὸ κι ἄς ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὶς κακίες προχωρῶντας πρὸς τὴν ἁγιότητα μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπ’ αὐτές. Ἄν ἐμποδίσωμε τὴ γλῶσσα μας ἀπὸ τὸν ὅρκο καὶ τὴν ἐπιορκία, ἀπὸ τὴ φλυαρία καὶ ὑβρεολογία καὶ τὰ χείλη μας ἀπὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὴ συκοφαντία κι ἔτσι τοὺς προσφέρομε τὸν ἔπαινο. Ἄν δὲν καθαρίσωμε ἔτσι τὸν ἑαυτό μας, δίκαια θ’ ἀκούσωμε ὁ καθένας μας ἀπ’ αὐτοὺς ἐκεῖνα τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἁμαρτωλό. Πῶς τολμᾶς νὰ φέρνης στὴ μνήμη σου καὶ νὰ ἀναφέρης μὲ τὴ γλῶσσα σου ἀκόμα κι αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων καὶ νὰ διηγῆσαι τὴ συμπεριφορά τους γεμάτη ἀπὸ κάθε ἀρετὴ καὶ καθαρότητα. Ἐνῶ ἐσὺ ἐμίσησες τὸν ἐνάρετο βίο καὶ πέταξες μακρυά σου τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἄν ἔβλεπες κλέφτη, τὸν βοηθοῦσες καὶ ἔπαιρνες τὸ μερίδιο μὲ τὸ μοιχό. Τὸ στόμα σου ξεχείλισε ἀπὸ κακία κι ἡ γλῶσσα ὕφανε δολιότητες. Καθόσουν κάπου καὶ καταλαλοῦσες τὸν ἀδελφό σου, ἔστηνες παγίδα στὸν γιὸ τῆς μητέρας σου. Ἀπὸ τέτοια στόματα, ἀδελφοί μου, οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε οἱ ἅγιοί του δέχονται ὕμνο. Ἄν καθένας ἀπὸ μᾶς, ἄν ἀγγίξη κάτι ἀκάθαρτο μὲ τὸ χέρι του, δὲ θέλη νὰ τὸ χρησιμοποιήση, ἄν δὲν τὸ πλύνη πρῶτα, πῶς ὁ Θεὸς θὰ δεχτῆ ὅ,τι προσφέρωμε ἀπὸ σῶμα καὶ στόμα ἀκάθαρτα, ἄν δὲν καθαρίσωμε πρῶτα τὸν ἑαυτό μας; Πολὺ πιὸ σχαμένη ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, τὸ ψεῦδος, ὁ φθόνος, τὸ μῖσος, ἡ πλεονεξία, ἡ προδοσία, οἱ αἰσχροὶ διαλογισμοὶ καὶ λόγοι καὶ οἱ ἀκαθάρατες πράξεις ποὺ τὰ ἀκολουθοῦν. Καὶ πῶς καθαρίζεται πάλι ἐκεῖνος ποὺ πέφτει σ’ αὐτά; Μὲ τὴ μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση, τὴν ἀγαθοεργία, μὲ τὴ συνεχῆ δέηση πρὸς τὸ   Θεό.

 Ὅταν λοιπὸν στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων ποὺ ἑορτάζομε, σχολάζομε ἀπὸ τὴν τέχνη καὶ τὸ ἐπάγγλεμά μας καθένας, αὐτὰ ἄς εἶναι ἡ σκέψη μας, πῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἄν ὅμως καὶ τότε ἀκόμη περιπαίζωμε τὶς ψυχές μας κι ἀδιαφοροῦμε καὶ μεθοῦμε, πῶς λέμε ὅτι ἑορτάζουμε τοὺς ἁγίους, ἀφοῦ διώχνουμε ἀπὸ τὴν ἡμέρα τὴν ἁγιότητα; Ἀλλα ἄς μὴ γιορτάζωμε ἔτσι, ἀδελφοί μου, παρακαλῶ. Ἄς φέρνωμε τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχὲς στὸ Θεὸ ἔτσι ὅπως τὰ θέλει καὶ μάλιστα τὶς γιορτινὲς αὐτὲς ἡμέρες κι ἔτσι μὲ τὴ μεσίτευση τῶν ἁγίων νὰ λάβωμε μέρος κι ἐμεῖς στὴν πανήγυρη καὶ στὴν ἀπέραντη ἐκείνη εὐφορσύνη. Μακάρι ὅλοι μας νὰ τὴν ἀπολαύσωμε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν ἀξίζει ἡ δόξα μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ Πανάγιο καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα καὶ τώρα καὶ στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

Μητροπολίτου Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονυσίου

Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον

Τόμος Δεύτερος

Ἀθῆναι 1969

σελ.104-113

Πηγή:

 

imagesΑ) Ἡ ἐπίγεια πατρίδα του
Ὅλοι οἱ Ἕλληνες γνωρίζουμε γιὰ τὴν Περσία. Ἄλλοι ἀπὸ τὴν ἐθνική, καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία καὶ παράδοση. Ἡ ἱστορία μᾶς ὑπενθυμίζει τὶς προσπάθειες ποὺ ἔκαναν στὰ ἀρχαία χρόνια οἱ Πέρσες γιὰ νὰ κυριεύσουν τὶς περιοχὲς ποὺ βρίσκονταν δυτικὰ τῆς χώρας τους. Ὁ Περσικὸς στρατὸς μὲ ἀρχηγὸ τὸν Ξέρξη ἐπιχείρησε νὰ κατακτήσει ὄχι μόνον τὴν περιοχὴ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀλλὰ καὶ τὴν πατρίδα μας. Ὅλοι μας γνωρίζουμε γιὰ τὶς μάχες τῶν Πλαταιῶν, τῶν Θερμοπυλῶν, τοῦ Μαραθῶνος καὶ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας εἰς τὴν ὁποίαν καταστράφηκε ὁ Περσικὸς στόλος καὶ ἔτσι οἱ Πέρσες ἀναγκάστηκαν νὰ ἐπιστρέψουν ἡττημένοι στὴν πατρίδα τους. Continue reading

petrosΑπό τοὺς πρώτους ἀσκητὲς ποὺ κατοίκησαν στὸ Ἅγιο Ὅρος, ἦταν καὶ ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Ἀθωνίτης, τὸν 9οναιώνα μ.χ.

Πρὶν γίνει μοναχὸς κι ἔρθει στὸ Ἅγιο Ὅρος, ἦταν στρατιωτικὸς στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σὲ κάποια μάχη μὲ τοὺς Ἀγαρηνούς, αἰχμαλωτίστηκε καὶ ὁδηγήθηκε στὴν χειρότερη φυλακή της τότε ἐποχῆς, τὴν λεγομένη τοῦ “Σαμαρά”. Continue reading

IMG_8348mikro

11 Ἰουνίου

Κατὰ τὴν Σκήτην τοῦ Πρωτάτου, τὴν εὑρισκομένην εἰς τὰς Καρυάς, ἐκεῖ πλησίον, ἐν τῇ τοποθεσίᾳ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος, εἶναι λάκκος μεγάλος, ὅστις ἔχει κελλία διάφορα. Εἰς ἓν λοιπὸν τῶν κελλίων τούτων, ἐπ᾿ ὀνόματι τιμώμενον τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, ἐκατοίκει ἕνας Ἱερομόναχος Γέρων καὶ ἐνάρετος μετὰ ἄλλου ὑποτακτικοῦ. Ἐπειδὴ δὲ ἦτο συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴν εἰς τὴν ρηθεῖσαν τοῦ Πρωτάτου Σκήτην, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου, θέλων νὰ ὑπάγῃ ὁ προρρηθεὶς Γέροντας εἰς τὴν ἀγρυπνίαν λέγει τῷ μαθητῇ αὐτοῦ: «Τέκνον, ἐγὼ μὲν ὑπάγω διὰ νὰ ἀκούσω τὴν ἀγρυπνίαν, ὡς σύνηθες· σὺ δὲ μεῖνον εἰς τὸ κελλίον καὶ ὡς δύνασαι, ἀνάγνωθι τὴν Ἀκολουθίαν σου». Καὶ οὕτως ἀπῆλθεν. Αποτέλεσμα εικόνας για Ἄξιόν ἐστινἈφ᾿ οὗ δὲ ἡ ἑσπέρα παρῆλθεν, ἰδοὺ κρούει τις τὴν θύραν τοῦ Κελλίου, ὁ δὲ Ἀδελφὸς ἔδραμε καὶ τὴν ἄνοιξε καὶ βλέπει, ὅτι ἦτο ξένος μοναχός, ἄγνωστος εἰς αὐτόν, ὅστις εἰσελθὼν ἔμεινεν εἰς τὸ κελλίον τὴν νύκτα ἐκείνην. Continue reading

ιγνατιου μπριαντσιανινωφ

Ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων ἀπό τήν ἐνέργεια τῆς νοερᾶς προσευχῆς

«θλίψεις καί ἀνάγκαι εὕροσάν με·
αἱ ἐντολαί σου μελέτη μου.
δικαιοσύνη τά μαρτύριά σου εἰς τόν αἰῶνα·
συνέτισόν με, καί ζήσομαι».

Ψαλμ. 118 : 143 -144

Σέ μιάν ἀπόμερη καί ἄσημη μονή, πού βρισκόταν ἀνάμεσα σέ δάση καί βάλτους, ζοῦσε κάποιος μοναχός1. Μελετοῦσε τά Πατερικά συγγράμματα καί συνάμα, μέ φόβο καί ταπείνωση, ἀσκοῦσε τήν προσευχή ἔχοντας τόν νοῦ βυθισμένο στά βάθη τοῦ μυστικοῦ θαλάμου τῆς καρδιᾶς.

Κάποτε προσευχόταν μέσα στήν ἐκκλησία. Ξαφνικά ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά του κινήθηκαν προσευχητικά, παρασύροντας καί ὅλο τό σῶμα του σέ μιάν ἁγιασμένη πνευματική κατάσταση πού ξεπερνοῦσε κάθε ἔκσταση, μιά κατάσταση πού δέν ἐκφράζεται μέ λόγια ἀλλά μόνο βιώνεται.
Μέσα σ᾿ αὐτή τήν πρωτόγνωρη ψυχοσωματική κατάσταση, ὁ νοῦς τοῦ μοναχοῦ φωτίστηκε μέ μιά μυστική γνώση καί κατανόησε τά παρακάτω λόγια τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, πού ὥς τότε τοῦ φαίνονταν αἰνιγματικά καί παράδοξα: «Προσευχήθηκα μ᾿ ὅλη μου τήν καρδιά”2 δηλαδή καί μέ το σῶμα3 μου καί μέ τήν ψυχή μου καί μέ τό πνεῦμα μου»4.

«Ἐκέκραξα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου·
ἐπάκουσόν μου, Κύριε,
τά δικαιώματά σου ἐκζητήσω».

Ψαλμ. 118 : 145

Νά μιά ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων, ἀπόδειξη πού τά σώματα τήν ἔχουν μέσα τους!
Ἄν ἕνα σῶμα εἶναι ἱκανό νά βιώσει πνευματικές καταστάσεις, ἄν αὐτό μπορεῖ μαζί μέ τήν ψυχή νά ἀπολαύσει τήν παρηγοριά τῆς χάριτος, ἄν αὐτό μπορεῖ στήν παρούσα ζωή νά μετάσχει στή χάρη, τότε πῶς εἶναι δυνατό νά μήν ἀναστηθεῖ καί νά ζήσει αἰώνια, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Γραφῆς;

«ἐκέκραξά σοι·
σῶσόν με, καί φυλάξω τά μαρτύριά σου».

Ψαλμ. 118 : 146

«Ἁλατισμένα» ἀπό τή χάρη εἶναι τά σώματα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, καί ἡ φθορά δέν μπορεῖ νά τ᾿ ἀγγίξει! Μέ τή νίκη τους ἐπί τῆς φθορᾶς προηγήθηκαν τῆς ἀναστάσεως τους. Μέ τήν ἰαματική τους δύναμη ἀποδεικνύουν ὅτι μέσα τους ὑπάρχει ἡ χάρη καί ἡ αἰώνια ζωή, πού δέν μπορεῖ παρά νά καταλήξει κάποτε σέ ἔνδοξη ἀνάσταση, ἀνάσταση προορισμένη καί χαρισμένη στήν ἀνθρωπότητα ἀπό τόν Λυτρωτή μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀμήν.

«προέφθασαν ἐν ἀωρίᾳ καί ἐκέκραξα,
εἰς τούς λόγους σου ἐπήλπισα».

Ψαλμ. 118 : 147.

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
ἐπισκόπου Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας
Ἀπό τό βιβλίο: “ ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ”
Τόμος β΄
Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς

1 Σ.τ.Μ.: Προφανῶς πρόκειται γιά τόν ἴδιο τόν ἅγιο Ἰγνάτιο.
2 Ψαλμ. 118 : 145.
3 Ἄλλη γραφή : στόμα.
4 Κλῖμαξ, ΚΗ΄, 59.

http://hristospanagia3.blogspot.gr

 

Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov

1. Λουκ. 18:38, 39.
2. Πρβλ. Μαρκ. 7:32.
3. Λουκ. 18:39.
4. Πρβλ. Α Κορ. 15:50.
5. Ψαλμ. 49:23.
6 Ματθ. 24:42.
7. Εβρ. 13:12-13.
8. Α’ Ιω. 2:17.
9. Εβρ. 13:14.
10. Πρβλ. Οσίου Ησυχίου του Πρεσβυτέρου.
Προς Θεόδουλον λόγος ψυχωφελής και σωτήριος περί νήψεως και αρετής κεφαλαιώδης, δ’, ριζ’.

agiazoni.gr


Ακόμη κι ένας άγιος ΔΕΝ μπορεί ν' αντιληφθεί όλους τους λόγους που συντρέχουν για να μας επισκεφθεί η θλίψη...

[...] Tα ιερά κείμενα μάς διδάσκουν πως όλοι οι άγιοι του Θεού χωρίς καμιά εξαίρεση,τελείωσαν το επίγειο ταξίδι τους βαδίζοντας "την στενή και τεθλιμμένη οδό" .
Η ζωή τους ήταν γεμάτη θλίψεις και στερήσεις (βλ. Εβρ.ιβ΄).
Αυτή ήταν η άποψη των αληθινών φίλων του Θεού για τις θλίψεις. Αυτή η στάση τους για τις θλίψεις που τους τύχαιναν τους έκανε να συμπεριφέρονται με μεγάλη σοφία και αυταπάρνηση.
Τις θλίψεις που τους έβρισκαν, ό,τι λογιών και αν ήσαν, τις δέχονταν σαν κάτι που τους άξιζε, που τους έπρεπε.(βλ. Αγίου Μάρκου του Ασκητού,226 κεφάλαια Περί των οιομένων εξ έργων νόμου δικαιούσθαι, κεφ. 6).

Πίστευαν μ' όλη τους την ψυχή πως άν δεν το επέτρεπε ο Θεός, αν δεν ήταν απαραίτητο δηλαδή για τις πνευματικές ανάγκες τους,δεν θα τους έβρισκε η θλίψη.

Το πρώτο που έκαναν με το που τους έβρισκε κάποια στενοχώρια, ήταν να ομολογήσουν ότι την άξιζαν.
Έψαχναν και πάντα έβρισκαν μέσα τους την αιτία της θλίψης.

Μόνο αν παρατηρούσαν πως η θλίψη τους στεκόταν εμπόδιο να ευαρεστήσουν στο Θεό, μόνο τότε παρακαλούσαν με την προσευχή τους τον Κύριο να τους απαλλάξει από αυτήν.
Και την εκπλήρωση ή μη εκπλήρωση του αιτήματός τους την άφηναν στο θέλημα του Θεού.
Ποτέ δεν λογάριαζαν σωστή τη δική τους γνώμη για τον πνευματικό σκοπό της θλίψης.

Η κρίση του ανθρώπου ποτέ δεν μπορεί να είναι απόλυτα σωστή. Γιατί ακόμη και ενός αγίου ανθρώπου η κρίση είναι περιορισμένη.
Δεν μπορεί να αντιληφθεί όλους τους λόγους που συντρέχουν για να μας επισκεφθεί η θλίψη όπως τ' αντιλαμβάνεται το μάτι του Θεού που τα βλέπει όλα.
Ο Θεός επιτρέπει να δοκιμάσουν τις θλίψεις ακόμα και οι δούλοι Του, οι εκλεκτοί Του.
Ο απόστολος Παύλος παρακάλεσε "τρις" τον Κύριο για να απομακρύνει τον πειρασμό που τον βρήκε , τον "άγγελον σατάν", που τον εμπόδιζε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.
Κι ο Παύλος δεν εισακούστηκε. Η κρίση του Θεού εκείνη τη στιγμή ήταν διάφορη από την κρίση του θεοπνεύστου αποστόλου (βλ. Β Κορινθ. 7-10) [...]

(Από το βιβλίο "Προσευχή και Πλάνη", Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ,
μετάφραση Πέτρου Μπότση, σελ.114-115)

http://salograia.blogspot.gr


O αόρατος εσωτερικός πόλεμος

O αόρατος εσωτερικός πόλεμος του χριστιανού με τα πάθη δεν είναι καθόλου κατώτερος ή ευκολότερος από τον αιματηρό αγώνα των μαρτύρων της πίστεως.

«Δώσε αίμα, για να λάβεις Πνεύμα», λένε, όπως είδαμε, οι πατέρες, πού γνώρισαν εμπειρικά αυτόν τον πόλεμο. Μόνο οι επιμελείς τηρητές των ευαγγελικών εντολών, μόνο οι αληθινοί μαθητές του Χριστού πολεμούν με συνέπεια και αυταπάρνηση τα πάθη τους...

«Η ακριβής τήρηση των εντολών διδάσκει στους ανθρώπους πόσο αδύναμοι είναι», λέει ο όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Στη γνώση και τη συναίσθηση της αδυναμίας μας θεμελιώνεται όλο το οικοδόμημα της σωτηρίας μας.

«Η ακριβής τήρηση των εντολών διδάσκει στους ανθρώπους πόσο αδύναμοι είναι»:

Τί παράξενη λογική για την επιφανειακή σκέψη! Και όμως, τα λόγια τούτα είναι λόγια πείρας. Μόνο με την επιμελημένη τήρηση των εντολών μπορεί ο άνθρωπος να δει το πλήθος των παθών του. Μόνο με την επιμελημένη τήρηση των εντολών μπορεί ο άνθρωπος να πεισθεί για την απόλυτη αδυναμία του παλαιού Αδάμ, για τη δύναμη του νέου Αδάμ και για την ορθότητα του πατερικού εκείνου ορισμού, σύμφωνα με τον οποίο ο πνευματικός νόμος δεν μπορεί να εκπληρωθεί παρά μόνο με τους οικτιρμούς του Χριστού.

Με την οικονομία της παντοδύναμης αγαθής πρόνοιας του Θεού, ακόμα και η ίδια η αμαρτία πού ζει μέσα στον άνθρωπο, η αμαρτία πού κυριαρχεί σ” όλη την ύπαρξή του, σ” όλα τα μέρη της ψυχής του και σ” όλα τα μέλη του σώματός του, συμβάλλει στην πνευματική του πρόοδο, αν βέβαια είναι αληθινός χριστιανός.

Η συναίσθηση της πνευματικής μας φτώχειας, η παραδοχή της πνευματικής μας πτώσεως, η αναγνώριση της αναγκαιότητας της λυτρώσεως και η ολόψυχη ομολογία ως Λυτρωτή του Υιού του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, είναι οι καρποί της πάλης μας με τα πάθη. Αυτοί οι καρποί αποτελούν το εχέγγυο της αιώνιας μακαριότητας.

Η συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας, η παραδοχή της πτώσεως, η ζωντανή ομολογία του Λυτρωτή είναι άγνωστες στον άνθρωπο πού έχει κοσμικό φρόνημα. Αυτός είναι δούλος των παθών, δεν βλέπει στον εαυτό του παρά μόνο προτερήματα, μόνο αρετές, και είτε δεν περιμένει τίποτα στον ουρανό, καθώς δεν συλλογίζεται ποτέ τον ουρανό, είτε περιμένει βραβεία σαν οφειλές, έχοντας πλήρη άγνοια της μοναδικής αρετής πού βραβεύεται στον ουρανό και πού δεν είναι άλλη από τον χριστιανικό τρόπο ζωής.

Ο δούλος του Θεού, τηρώντας τις ευαγγελικές εντολές, όλο και πιο καθαρά βλέπει τα πάθη του. Και όσο η χάρη του Αγίου Πνεύματος δημιουργεί μέσα του μακάριες πνευματικές καταστάσεις -τη συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας, το πένθος, την πραότητα, το έλεος, την καθαρότητα, τη διάκριση-, τόσο νιώθει τον εαυτό του πιο αμαρτωλό απ” όλους τους αμαρτωλούς, αμέτοχο σε οποιοδήποτε καλό, ένοχο αναρίθμητων κακών, άξιο αιώνιων βασάνων στη γέεννα του πυρός για τη διαρκή αθέτηση των εντολών του Θεού.

Του Αγίου Ιγνατίου Μπρατσιανίνωφ

http://ekklisiaonline.gr


Το αμάρτημα της πορνείας

Το αμάρτημα της πορνείας έχει την ιδιότητα να ενώνει άνομα δυο σώματα σε ένα.
Έτσι, μολονότι συγχωρείται αμέσως μετά τη μετάνοια και την εξομολόγηση, εφόσον βέβαια ο αμαρτωλός άνθρωπος το εγκαταλείψει, ή κάθαρση του σώματος και της ψυχής απ’ αυτό απαιτεί πολύ χρόνο, ώστε ο σύνδεσμος πού δημιουργήθηκε ανάμεσα στα σώματα, φυτεύτηκε μέσα στις καρδιές και δηλητηρίασε τις ψυχές, να καταστραφεί και να αφανιστεί.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία ορίζει αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μετάνοιας σ’ εκείνους πού έπεσαν σε πορνεία ή μοιχεία, μετά την παρέλευση του όποιου τους επιτρέπει να κοινωνήσουν το πανάγιο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού.

Όλοι, λοιπόν, όσοι έζησαν με ελευθεριότητα, όσοι πληγώθηκαν από διάφορα πάθη και ιδιαίτερα όσοι έπεσαν στον γκρεμό της πορνείας, αν μάλιστα η αμαρτία αυτή τους έχει γίνει συνήθεια, χρειάζονται χρόνο πολύ για να καθαριστούν με τη μετάνοια, να εξαλείψουν από τις ψυχές τους τις κοσμικές εντυπώσεις και τις αμαρτωλές αναμνήσεις, να απομακρυνθούν οριστικά από την αμαρτία, να αποκτήσουν χριστιανικό ήθος με την τήρηση των ευαγγελικών εντολών κι έτσι να γίνουν ικανοί για την άσκηση της νοεράς και καρδιακής προσευχής.

Αγ. Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ

http://proskynitis.blogspot.gr/



Βλέποντας τὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ

Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ γίνει θεατὴς τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο κυβερνᾶ τὸν κόσμο. Οἱ αἰτίες, ὡστόσο, τῶν γεγονότων, οἱ ἀφετηρίες τῶν θείων προσταγμάτων, εἶναι μόνο στὸν Θεὸ γνωστές: «Ποιὸς γνώρισε τὴ σκέψη τοῦ Κυρίου; Καὶ ποιὸς μπόρεσε νὰ γίνει σύμβουλός Του;». Καὶ μόνο το ὅτι μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀντικρίσει τὸν Θεὸ μέσα στὶς ποικίλες ἐκφάνσεις τῆς πρόνοιάς Του γιὰ τὴν κτίση Του, μέσα στὰ ἱστορικὰ γεγονότα, μέσα στὴν ἴδια τοῦ τὴ ζωή, ἀποτελεῖ γι’ αὐτὸν τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀποκομίζει πλούσια ψυχικὴ ὠφέλεια.
Ὑπερφυσικὴ δύναμη ἀποκτᾶ ἐκεῖνος ποὺ βλέπει στὴν κτίση τὸν Κτίστη της, τὸν Δημιουργὸ καὶ Κύριο ὅλων των ὄντων, ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, καὶ πού, βλέποντας Τὸν, Τὸν ἀναγνωρίζει ὡς παντοδύναμο Βασιλιὰ τοῦ σύμπαντος μὲ ἀπεριόριστη ἐξουσία πάνω σ’ αὐτό. Τὶς τρίχες τῶν κεφαλιῶν μας, τὶς τόσο μηδαμινὲς γιὰ τὴν περιορισμένη σκέψη μας, κι αὐτὲς τὶς ἔχει μετρημένες, κι αὐτὲς τὶς ἐξουσιάζει ἡ ἄπειρη καὶ «πανταχοῦ παροῦσα» Σοφία. Ἂν οὔτε μιὰ τρίχα μας δὲν μπορεῖ νὰ χαθεῖ δίχως τὸ δικό Της νεῦμα, πολὺ περισσότερο τίποτε ἄλλο σημαντικότερο δὲν μπορεῖ ν’ ἀλλάξει στὴ ζωή μας, ἂν δὲν τὸ θελήσει ἢ δὲν τὸ παραχωρήσει Ἐκείνη. Γι’ αὐτὸ ὁ χριστιανός, προσβλέποντας σταθερὰ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα κι ὅταν βρίσκεται μέσα στὶς πιὸ μεγάλες συμφορές, διατηρεῖ ἀδιάπτωτη ἀνδρεία καὶ ἀπαρασάλευτη πίστη, λέγοντας μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο προφήτη καὶ ψαλμωδό: «Βλέπω τὸν Κύριο παντοτινὰ μπροστά μου· στὰ δεξιά μου βρίσκεται, γιὰ νὰ μὴν κλονιστῶ». Ὁ Κύριος εἶναι βοηθός μου. Δὲν θὰ φοβηθῶ καμιὰ συμφορά, δὲν θὰ παραδοθῶ στὴν ἀκηδία, δὲν θὰ βυθιστῶ στὴ βαθιὰ θάλασσα τῆς λύπης. Γιὰ ὅλα, δόξα τῷ Θεῶ!
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, γνωρίζοντας τὴν πρόνοιά Του, ὑποτάσσεται ἀπόλυτα στὸ θέλημά Του. Καὶ νὰ πὼς παρηγορεῖ τὴν πονεμένη καρδιά του, ὅταν τὸν χτυποῦν ἀπὸ παντοῦ οἱ θλίψεις: Ὅλα τα βλέπει ὁ Θεός. Ἂν
Αὐτός, ὁ πάνσοφος, γνώριζε πὼς οἱ θλίψεις δὲν θὰ μὲ ὠφελοῦσαν, θὰ τὶς ἔδιωχνε μακριὰ μὲ τὴν παντοδύναμη βουλή Του. Ἀφοῦ δὲν τὶς διώχνει, τὸ πανάγιο θέλημά Του εἶναι νὰ δοκιμαστῶ. Πολύτιμο, πιὸ πολύτιμο κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ εἶναι γιὰ μένα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ! Καλύτερα εἶναι νὰ πεθάνει τὸ πλάσμα, παρὰ ν’ ἀρνηθεῖ τὸ θέλημα τοῦ Πλάστη του· γιατί σ’ αὐτὸ ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ ζωή! Ὅποιος πεθαίνει γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, μεταβαίνει στὴν ἀνώτερη, τὴν αἰώνια ζωή. Γιὰ ὅλα, δόξα τῷ Θεῶ!
Βλέποντας τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ψυχὴ κυριεύεται ἀπὸ ἀπόλυτη γαλήνη καὶ ἀκλόνητη ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, αἰσθήματα ποὺ κανένας ἄνεμος δὲν μπορεῖ νὰ ταράξει ἢ νὰ θολώσει. Γι’ αὐτὴ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχουν προσβολές, δὲν ὑπάρχουν ἀδικίες, δὲν ὑπάρχουν βλάβες, καθὼς κατανοεῖ πὼς ὅλη ἡ κτίση ὑπακούει τυφλὰ στὸν Κτίστη της καὶ ἐνεργεῖ μὲ δική Του ἐντολὴ ἢ δική Του παραχώρηση. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ψυχὴ ἀντηχεῖ ἡ φωνὴ τῆς ταπεινοφροσύνης, ποὺ τὴν καταδικάζει γιὰ ἀναρίθμητα ἁμαρτήματα, ἐνῶ, ἀπεναντίας, δικαιώνει τοὺς ἄλλους ὡς ὄργανα τῆς δίκαιης θείας πρόνοιας. Παρηγορητικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς ταπεινοφροσύνης μέσα στὶς ὀδύνες. Ἠρεμεῖ, ἀνακουφίζει. Ἁπαλὰ μονολογεῖ: “Θὰ ὑπομείνω ὅλα ὅσα μου ἀξίζουν γιὰ τὶς ἄνομες πράξεις μου. Καλύτερα νὰ ὑποφέρω στὴ σύντομη τούτη ζωή, παρὰ νὰ βασανίζομαι αἰώνια στὸν ἅδη. Δὲν μποροῦν νὰ μείνουν ἀτιμώρητά τα ἁμαρτήματά μου· τὸν κολασμὸ τοὺς ἀπαιτεῖ ἡ δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ. Ἀνέκφραστη, λοιπόν, εἶναι ἡ εὐσπλαχνία Του, ἀφοῦ στέλνει τὶς δίκαιες τιμωρίες στὴν πρόσκαιρη ἐπίγεια ζωή!”. Γιὰ ὅλα, δόξα τῷ Θεῶ!
Βλέποντας τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, κάθε ἄνθρωπος αἰσθάνεται τὴν πίστη τοῦ σ’ Ἐκεῖνον νὰ στερεώνεται καὶ νὰ αὐξάνεται. Διακρίνοντας πίσω ἀπ’ ὅλα τα γεγονότα τὸ ἀόρατο χέρι τοῦ Κυρίου νὰ κυβερνᾶ τὸν κόσμο, μένει ἀτάραχος μπροστὰ στὶς φοβερὲς φουρτοῦνες τῆς θάλασσας τοῦ βίου. Τὰ ἄγρια κύματα, οἱ τρομερὲς θύελλες, τὰ μαῦρα σύννεφα δὲν τὸν τρομάζουν. Πιστεύει πὼς τὸ νὰ γίνει κανεὶς πολίτης τῆς θείας πολιτείας τῆς Ἐκκλησίας καθὼς καὶ οἱ τύχες ὅλων των ἀνθρώπων ὁρίζονται ἀπὸ τὸν παντοδύναμο καὶ πάνσοφο Θεό. Αὐτὴ ἡ πεποίθηση τὸν γεμίζει ἱκανοποίηση καὶ εἰρήνη. Στὸ ἀδύναμο πλάσμα, τὸν ἄνθρωπο, ταιριάζουν ἡ ταπεινὴ ὑποταγὴ καὶ ἡ εὐλαβικὴ ἀποδοχὴ τῶν κρίσεων τοῦ δυνατοῦ Πλάστη. Μακάρι πάντοτε στὴ ζωή του νὰ ἀκολουθεῖ τὴν πορεία ποὺ Ἐκεῖνος ἔχει χαράξει καὶ νὰ ἐκπληρώνει τοὺς σκοποὺς ποὺ Ἐκεῖνος ἔχει καθορίσει! Γιὰ ὅλα, δόξα τῷ Θεῶ!
Βλέποντας τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος στέκεται μὲ πνεῦμα ταπεινῆς ὑποταγῆς ὄχι μόνο μπροστὰ στὶς πρόσκαιρες θλίψεις, ἀλλὰ —τολμηρὸ νὰ τὸ πὼ— μπροστὰ καὶ σ’ ἐκεῖνες ποὺ τὸν περιμένουν πέρα ἀπὸ τὸν τάφο, στὴν αἰωνιότητα! Γιατί ἀκόμα καὶ τὶς αἰώνιες θλίψεις τὶς ἐπισκιάζει, τὶς ἐξουδετερώνει ἡ εὐλογημένη παρηγοριὰ ποὺ πλημμυρίζει τὴν ψυχή, ὅταν αὐτὴ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό της καὶ ὑποταχθεῖ στὸν Κύριο. Ἡ αὐταπάρνηση, ἡ ἐγκατάλειψη στὴ θεία βούληση, διώχνει τὸν φόβο τοῦ θανάτου! Ὁ πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ παραδίνει τὴν ψυχή του καὶ τὴν αἰώνια προοπτική του στὰ χέρια Ἐκείνου, μὲ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη καὶ ἀταλάντευτη ἐλπίδα στὴν ἀγαθότητα καὶ τὴ δύναμή Του. Ὅταν ἡ ψυχὴ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα μὲ ἀναίδεια καὶ θρασύτητα θὰ τὴ ζυγώσουν οἱ δαίμονες. Τότε ἐκείνη μὲ τὴν αὐταπάρνησή της θὰ τρέψει σὲ φυγὴ τοὺς μοχθηροὺς ἀγγέλους τοῦ σκοτεινοῦ κόσμου. “Πάρτε μέ! Πάρτε μέ!”, θὰ τοὺς πεῖ μὲ ἀνδρεία. “Ρίξτε μὲ στὴν ἄβυσσο τοῦ ἅδη, ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μου, ἂν ἔτσι ἀποφάσισε Ἐκεῖνος. Καλύτερα νὰ στερηθῶ τὴ γλυκύτητα τοῦ παραδείσου, καλύτερα νὰ καίγομαι στὶς φλόγες τοῦ ἅδη, παρὰ νὰ ἐναντιωθῶ στὸ θέλημα καὶ τὴν ἀπόφαση τοῦ μεγάλου Θεοῦ. Σ’ Αὐτὸν παραδόθηκα καὶ παραδίνομαι! Αὐτὸς εἶναι, ὄχι ἐσεῖς, ὁ Κριτὴς τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν μου! Ἐσεῖς εἶστε μόνο ἐκτελεστές των ἀποφάσεών Του, παρ’ ὅλη τὴν ἄλογη ἀποστασία σας”. Θὰ φρίξουν καὶ θὰ σαστίσουν οἱ ὑπηρέτες τοῦ κοσμοκράτορα διαβόλου μπροστά σε τέτοια γενναία αὐταπάρνηση, μπροστά σε τέτοια ταπεινὴ παράδοση στὸ θεῖο θέλημα! Γιατί ἐκεῖνοι, ἀποστέργοντας αὐτὴ τὴ μακάρια ὑποταγή, ἀπὸ ἄγγελοι ἅγιοι καὶ ἀγαθοὶ ἔγιναν δαίμονες ζοφεροὶ καὶ κακόβουλοι. Θὰ φύγουν, λοιπόν, ντροπιασμένοι, καὶ ἡ ψυχὴ ἀνεμπόδιστα θὰ κινήσει γιὰ τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ θησαυρός της. Ἔτσι Αὐτόν, ποὺ τώρα Τὸν βλέπει μὲ τὴν πίστη μέσα στὴν πρόνοιά Του, θὰ Τὸν βλέπει τότε ὅπως πραγματικὰ εἶναι, καὶ αἰώνια θὰ ἀναφωνεῖ: “Δόξα τῷ Θεῶ!”.

(Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Ἀσκητικὲς ἐμπειρίες, τ. Β΄, ἔκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου 2009, σ. 140-144)

http://www.diakonima.gr


Ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν προσευχή

Ἡ προσευχὴ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει ἡ σωστὴ προετοιμασία πρὶν ἀπὸ αὐτὴν - ὅπως λέει καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: «Προετοιμάσου πρὶν προσευχηθεῖς καὶ μὴν γίνεσαι σὰν ἕνας ποὺ πειράζει τὸν Κύριο».

«Ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν βασιλέα καὶ Θεό μας γιὰ νὰ συζητήσουμε μαζί Του», λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς προετοιμασία μήπως καὶ μᾶς δεῖ ἀπὸ μακρυὰ νὰ μὴν ἔχουμε τὰ ὅπλα καὶ τὴν στολὴ ποὺ ἁρμόζουν γιὰ τὴν παρουσίαση ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως καὶ διατάξει τοὺς ὑπηρέτες καὶ δούλους Του νὰ μᾶς δέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐξορίσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του καὶ τὶς δεήσεις μας νὰ τὶς σχίσουν καὶ νὰ τὶς πετάξουν στὸ πρόσωπό μας».

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

Ἡ περαιτέρω προετοιμασία περιλαμβάνει τὴν ἐκδίωξη τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστης στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς παράδοσης στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς προσωπικῆς ἁμαρτωλότητος ποὺ ἔχει σὰν ἐπακόλουθο τὴν συντριβὴ καὶ ταπείνωση τοῦ πνεύματος. «Ἂν ἐπιθυμοῦσες θυσίες θὰ σοῦ τὶς πρόσφερα» λέει ὁ προφήτης Δαυὶδ στὸν Θεὸ ἐκ μέρους ὁποιουδήποτε ποὺ ἔπεσε καὶ παραμένει στὴν πτώση. Ὄχι μόνο μιὰ μερικὴ θυσία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ πλήρη «...ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπαναλαμβάνει τὸ ἀπόφθεγμα ἑνὸς ἄλλου ἁγίου: « Ἐὰν ἕνας δὲν ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἁμαρτωλὸ ἡ προσευχή του δὲν εἶναι δεκτὴ στὸν Θεό».

Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ σὰν νὰ Τὸν βλέπει καὶ μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι τὸν βλέπει καὶ τὸν ἀκούει προσεκτικά. Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεό, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ἔνοχος ἐγκληματίας ποὺ εἶναι καταδικασμένος γιὰ ἀναρίθμητα ἐγκλήματα σὲ θάνατο στέκεται μπροστὰ σ’ ἕνα αὐστηρὸ καὶ ἀμερόληπτο δικαστή. Ἀκριβῶς! Στέκεται μπροστὰ στὸν Κυρίαρχο Δεσπότη καὶ Κριτή του, μπροστὰ στὸν Δικαστὴ στὸ βλέμμα τοῦ Ὁποίου καμμιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ δὲν θὰ δικαιωθεῖ• ὁ Ὁποῖος πάντα δικαιώνεται στὶς κρίσεις Του• ὁ Ὁποῖος, δὲν καταδικάζει παρὰ μόνον ὅταν μέσα στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Του συγχωρεῖ κάποιου τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν εἰσέρχεται εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Του.

Νοιώθοντας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ αἰσθανόμενος ἀπ’ αὐτὸν τὸν φόβο τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἕνας προσεύχεται θὰ δεῖ -χωρὶς νὰ βλέπει - μὲ μιὰ πνευματικὴ αἴσθηση, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀόρατος, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ νὰ στέκεται μὲ συναίσθηση ὅτι βρίσκεται μπροστὰ στὴν φοβερὴ κρίση τοῦ Θεοῦ.

Στάσου στὴν προσευχὴ μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ τὰ πόδια ἀλύγιστα καὶ ἀκίνητα• βοήθησε τὴν προσευχή σου μὲ συντριβὴ τῆς καρδίας μὲ ἀναστεναγμοὺς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ ἄφθονα δάκρυα. Μία εὐλαβικὴ ἐξωτερικὴ στάση στὴν προσευχὴ εἶναι πολὺ βοηθητικὴ γιὰ ὅλους ποὺ παλεύουν στὴν κονίστρα τῆς προσευχῆς, ἰδίως στοὺς ἀρχαρίους στοὺς ὁποίους ἡ διάθεση τῆς ψυχῆς συμμορφώνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὴ στάση τοῦ σώματος.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει εὐχαριστίες ὅταν προσευχόμαστε: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ.» Ὁ Ἀπόστολος λέει ἀκόμη ὅτι τὴν εὐχαριστία τὴν προστάζει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε• ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς».

Ποιὰ εἶναι ἡ σημασία τῆς εὐχαριστίας; Εἶναι ὅτι δίνει εὐχαριστίες στὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἄπειρές Του εὐλογίες ποὺ ξεχύνονται σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὸν καθένα. Μὲ μία τέτοια εὐχαριστία ἡ ψυχὴ γεμίζει μὲ μιὰ θαυμάσια εἰρήνη• καὶ γεμίζει μὲ εἰρήνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι λύπες τὴν περιζώνουν ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές. Μὲ τὴν εὐχαριστία ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ μία ζωντανὴ πίστη ἔτσι ὥστε νὰ ἀπορρίπτει κάθε ἀνησυχία γιὰ τὸν ἑαυτό του, καταπατᾶ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν δαιμόνων καὶ παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Μιὰ τέτοια διάθεση τῆς ψυχῆς εἶναι μιὰ θαυμάσια προδιάθεση καὶ προετοιμασία γιὰ προσευχή. Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὡς οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ» - δηλαδὴ μέσω τῆς εὐχαριστίας λαμβάνεται μία πληρότης πίστεως. «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε• πάλιν ἐρῶ, χαίρετε... ὁ Κύριος ἐγγύς• μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῆ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν».

Ἡ σημασία τῆς πνευματικῆς προσπάθειας τῆς εὐχαριστίας ἐξηγεῖται μὲ ἰδιαίτερη πληρότητα ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη στὸ ἔργο τους «Καθοδήγηση στὴν πνευματικὴ ζωή».

Ἅγιος Ιγνάτιος Brianchaninov

http://nefthalim.blogspot.gr


Ἡ ἀποστασία προστάδιο τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου

Ὁ ἀντίχριστος θὰ ἔλθη στὸν καιρὸ τοὺ• τὴν ἐποχὴ ποὺ θὰ τοῦ καθωρίσθη. Θὰ προηγηθῆ μιὰ γενικὴ ἀποστασία. Τὸ μέγιστο μέρος τῶν ἀνθρώπων θὰ ἐγκαταλείψουν τὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἡ ἀποστασία θὰ εἶναι τὸ προστάδιο. Θὰ προετοιμάση τὸν κόσμο νὰ δεχθῆ τὸν ἀντίχριστο. Καὶ μάλιστα νὰ τὸν δεχθοῦν μὲ τὸ δικό του πνεῦμα, ποὺ τότε θὰ μπῆ στὴν δομὴ τῆς σκέψης τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀναζήτηση τοῦ ἀντίχριστου θὰ τοὺς γίνη ἀναγκαιότητα, γιατί τὰ συναισθήματα θὰ συμπίπτουν. Θὰ διψοῦν γι’ αὐτόν, ὅπως διψοῦν σὲ στιγμὲς βαθειᾶς θλίψης γιὰ ποτά, ποὺ διαφορετικά τα θεωροῦν αὐτοκτονία. Θὰ τὸν ἐπικαλοῦνται. Ἡ ἱκεσία σ’ αὐτόν, νὰ ἔλθη, θὰ ἀντηχῆ σὲ κοινὲς συνάξεις. Θὰ ἐκφράζη ἐπίμονα τὴν ἀξίωση νὰ ἔλθη ἐπὶ τέλους ἡ μεγαλοφυΐα τῶν μεγαλοφυϊῶν, ποὺ θὰ μπορέση νὰ ἀνεβάση τὴν τεχνικὴ ἀνάπτυξη στὴν ἀνώτατη δυνατὴ βαθμίδα της καὶ νὰ φέρη στὴ γῆ τέτοια εὐπραγία, ὥστε ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ παράδεισος νὰ καταντήσουν πράγματα περιττά! Ὁ ἀντίχριστος θὰ εἶναι ἀπόλυτα εὐθυγραμμισμένος μὲ τὴν γενικὴ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατεύθυνση τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς του.

Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

http://www.orthodoxfathers.com



Γιατί ὁ κόσμος δὲν πιστεύει;

Ἐκεῖνοι, ποὺ πίστευσαν μὲ τὰ θαύματα, ἀποτελοῦσαν τὴν πιὸ χαμηλὴ βαθμίδα πιστῶν. Καὶ γι’ αὐτό, ὅταν μετὰ τοὺς παρουσίαζαν τὴν πνευματικὴ ὑψίστη καὶ ἁγιωτάτη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τότε πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τὴν ἑρμήνευαν, ὅπως τοὺς ἄρεσε ὁ καθένας[43]! Δὲν ἤθελαν νὰ ἀναζητήσουν τὴν σωστὴ ἑρμηνεία του. Ἐκριτίκαραν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι «πνεῦμα καὶ ζωὴ»[44]. Καὶ ἔτσι, μὲ τὴν ἐπιπολαιότητά τους ἔχαναν καὶ τὴν πίστη• δηλ. ἀκόμη καὶ τὸν ἀρραβώνα ποὺ εἶχαν λάβει. Καὶ συνέβη αὐτὸ τὸ τραγικό: πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, παρ’ ὅτι εἶχαν ἰδεῖ πολλὰ θαύματα καὶ σημεῖα, ἀπῆλθον εἰς τὰ ὀπίσω (= ἔκαναν πίσω) «καὶ οὐκ ἔτι μετ’ αὐτοῦ περιεπάτουν»[45], δηλ. δὲν ξαναπῆγαν κοντά Του!...
Ὅμως οὔτε τὸ κήρυγμα οὔτε τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου εἶχαν τὴν πρέπουσα ἐπίδραση στοὺς ἑβραίους ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς, φαρισαίους καὶ σαδδουκαίους• παρ’ ὅτι – μὲ ἐξαίρεση ἴσως τοὺς σαδδουκαίους – ὅλοι οἱ ἄλλοι ἤξεραν πολὺ καλὰ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἤσαν ξένοι στὸν Θεό, ἐχθροί του Θεοῦ, μόνο ἐξ αἰτίας τῆς ροπῆς στὴν ἁμαρτία, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Αὐτοὶ ἔγινα ἠθελημένα ἐχθροί του Θεοῦ. Καὶ ἔμειναν σ’ αὐτὸ ἀσάλευτα σταθεροί. Ἐπῆραν τὴν σφραγίδα τοῦ ἐχθροῦ του Θεοῦ. Μὲ τὴν δική τους αὐτεξούσια θέληση. Μὲ τὴν δική τους γνώμη. Ἐπειδὴ ἤθελαν νὰ κάνουν ἐκείνη τὴν ζωὴ (καὶ μάλιστα νὰ προκόψουν σ’ ἐκείνη τὴν ζωή!), ποὺ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο τὴν θεωρεῖ ψυχώλεθρη! Μὲ τέτοιο φρόνημα δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ δώσουν σημασία στὰ λόγια τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ δὲν εἰσάκουσαν, ὅπως ὤφειλαν, τὸν λόγο Του. Δὲν τοῦ ἔδωκαν σημασία. Προσπαθοῦσαν μόνο νὰ Τὸν ψαρεύουν! Νὰ τοῦ πιάνουν λόγια, ποὺ τὰ εὕρισκαν νὰ ἐπιδέχωνται παρερμηνεῖες, καὶ τὰ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ νὰ Τὸν κατηγοροῦν. Ἔτσι γίνεται συνήθως. Ὅποιος ἔχει μίσος ἐναντίον κάποιου ἄλλου, ἐποικοδομεῖ ἐπάνω στὰ λόγια ἐκείνου ποὺ μισεῖ! «Διατὶ ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμὶν»[46], ἐρώτησε τοῦ ἐχθρούς Του ὁ Σωτήρας μας, ὅταν τοὺς εἶδε νὰ ἀποκρούουν μὲ πεῖσμα τὴ σωτηρία, ποὺ τοὺς ἐπρότεινε. Γιατί δὲν τὰ καταλαβαίνετε τὰ λόγια μου; Γιατί δὲν δέχεσθε τὸ λόγο μου ποῦ δίνει ἴαση; Ἐπειδὴ δὲν μπορεῖτε οὔτε νὰ τὸν ἀκούσετε! Ἐπειδὴ σᾶς εἶναι ἀνυπόφορος! Ἐπειδὴ εἶσθε «ψεύδους ἔκγονα». Καὶ δουλεύετε μόνο μὲ τὸ ψέμα. Γιὰ αὐτὸ δὲν πιστεύετε σὲ μένα, «ἐπειδὴ ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμὶν»[47]. «Ὁ ὧν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὰ ρήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει». Γιὰ αὐτὸ ἐσεῖς δὲν τὰ ἀκούετε, ἐπειδὴ δὲν εἶσθε «ἐκ τοῦ Θεοῦ»[48]. Καὶ συνέχισε ὁ Κύριος: «Ἂν αὐτὰ ποὺ κάνω δὲν εἶναι ἔργα τοῦ Πατρός μου, μὴ μὲ πιστεύετε. Ἂν ὅμως κάνω τὰ ἔργα τοῦ Πατέρα μου, καὶ ἂν ἀκόμη δὲν πιστεύετε ἐμένα, τουλάχιστον πιστεύσατε στὰ ἔργα μου. Καὶ τότε θὰ τὸ καταλάβετε καὶ θὰ τὸ πιστεύσετε, ὅτι ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί, καγῶ ἐν Αὐτῶ»[49]. Λόγια σταράτα. Καί, σὰν λόγια, ἔκλειναν μέσα τους τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια[50]. Τὸ ἴδιο καὶ τὰ θαύματα. Καὶ αὐτὰ ἔκλειναν μέσα τους τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια. Καὶ ἤσαν τόσο σαφῆ καὶ πασιφανῆ, ὥστε οἱ ἐχθροί του Κυρίου, παρ’ ὅλες τους τὶς προσπάθειες νὰ τὰ συγκαλύψουν, δὲν εἶχαν παρὰ νὰ τὸ ὁμολογοῦν ὅτι ἤσαν ἀληθινὰ[51]! Ἐκεῖνο ποὺ ἀσκοῦσε μεγάλη ἐπίδραση στὸ λαὸ (ποὺ δὲν ἤξερε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ἢ τὸν ἤξερε πολὺ λίγο, καὶ ἔστρεφε τὴν προσοχή του, τὴν ἐνασχόλησή του, στὶς μέριμνες τοῦ κόσμου τούτου, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνη ὅτι ἀπέρριπτε καὶ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἔτσι θέλω), αὐτὸ δὲν εἶχε καμμιὰ ἀπολύτως ἐπίδραση σὲ ἐκείνους ποὺ ἤξεραν καλὰ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, μὰ τὸν ἀπέρριπταν μὲ τὴ ζωὴ τοὺς ἠθελημένα [52]. Ὅ,τι ἔγινε γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ἔγινε ἀπὸ τὴν ἄπειρη εὐσπλαγχνία τοῦ Κυρίου. Ἂν δὲν εἶχα ἔλθει καὶ δὲν τοὺς τὸ εἶχα εἰπεῖ – ξεκαθάρισε τὰ πράγματα ὁ Σωτήρας μας – δὲν θὰ εἶχαν σημασία. Ἂν δὲν εἶχα κάμει αὐτὰ τὰ ἔργα, ποὺ ἔκανα μπροστά τους καὶ ἀνάμεσά τους, ποὺ ποτὲ δὲν ἔκαμε ἄνθρωπος ἄλλος, δὲν θὰ εἶχαν ἁμαρτία. Νὰ ὅμως, ποὺ καὶ τὰ εἶδαν καὶ παρὰ ταῦτα ἐμίσησαν ὄχι μόνο ἐμένα, ἀλλὰ καὶ τὸν Πατέρα μου[53]. Ὁ Χριστιανισμὸς παρεδόθη στὸν κόσμο μὲ τέτοια ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, ὥστε νὰ μὴ μπορῆ νὰ ἔχη κανένας πιὰ δικαιολογία, ἂν τὸν ἀγνοεῖ. Αἰτία τῆς ἄγνοιας αὐτῆς εἶναι μία: τὸ «ἔτσι θέλω».

Ἅγιος Ἰγνάτιος (Ἀλεξάνδροβιτς Μπριαντσιανίνωφ)

Βιβλιογραφία
[43] Ἰωάν. 6, 60. [44] Ἰωάν. 6, 63. [45] Ἰωάν. 6, 66. [46] Ἰωάν. 8, 45. [47] Ἰωάν. 8, 47. [48]Ἰωάν. 10, 37-38. [49] Ἰωάν. 8, 14. [50] Ἰωὰν 9, 24. [51] Ἰωάν. 5, 46-47 καὶ 7, 19. [52] Ἰωὰν 8, 14. [53] Ἰωάν. 15, 22-25.

http://www.orthodoxfathers.com/


Ἡ τελειότητα τῆς ἀγάπης βρίσκεται στὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό!

/Νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεὸ ἔτσι ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς πρόσταξε νὰ τὸν ἀγαπᾶμε καὶ ὄχι ὅπως τὸν ἀγαποῦν τάχα οἱ πλανεμένοι ὀνειροπόλοι.

Μὴν ἐπιδιώκεις ἐκστάσεις, μὴν προξενεῖς στὸν ἑαυτό σου νευρικὴ ἔξαψη, μὴ φλογίζεις τὴν καρδιά σου μὲ φλόγα σαρκική, μὲ τὴ φλόγα τοῦ αἵματός σου. Θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι ἡ ταπείνωση τῆς καρδιᾶς καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ πνεύματος.
Ἀποστρέφεται ὁ κύριος τὴ θυσία ποὺ τοῦ προσφέρεται μὲ αὐτοπεποίθηση μὲ ὑπερηφάνεια ἔστω κι ἂν πρόκειται γιὰ Ὁλοκαύτωμα.

Ἡ ὑπερηφάνεια ταράζει τὰ νεῦρα, θερμαίνει τὸ αἷμα, διεγείρει τὴ φαντασία συντηρεῖ τὴ ζωὴ τῆς πτώσεως. Ἡ ταπείνωση γαληνεύει τὰ νεῦρα, κατευνάζει τὴν κυκλοφορία τοῦ αἵματος, καταπαύει τὴν ὀνειροπόληση, τερματίζει τὴ ζωὴ τῆς πτώσεως, δίνει τὴ ζωὴ ποὺ ἔφερε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
«Ἡ ὑπακοὴ εἶναι γιὰ τὸν Κύριο καλύτερη ἀπὸ κάθε θυσία καὶ ἡ ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ ἀνώτερη ἀπὸ τὸ λίπος τῶν κριαριῶν» εἶπε ὁ προφήτης Σαμουὴλ στὸν βασιλιὰ Σαούλ, ποὺ τόλμησε νὰ προσφέρει στὸν Θεὸ θυσία ἀνάρμοστη. Ἂν λοιπὸν θέλεις νὰ προσφέρεις στὸν Θεὸ τὴ θυσία τῆς ἀγάπης μὴν τὴν προσφέρεις αὐθαίρετα καὶ ἀλόγιστα, νὰ τὴν πρόσθεση μὲ ταπείνωση ὅταν καὶ ὅπου ὅρισε ὁ Θεός. Ὁ πνευματικὸς τόπος ποὺ μᾶς δόθηκε ἐντολὴ νὰ προσθέσουμε πνευματικὲς θυσίες εἶναι ἡ ταπείνωση.

Θέλεις νὰ διδαχθεῖς τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό; Μὲ ἐπιμέλεια νὰ μελετᾶς τὸ Εὐαγγέλιο τὶς ἐντολὲς τοῦ κυρίου καὶ νὰ προσπαθεῖς νὰ τὶς ἐφαρμόζεις στὴν πράξη, ἀποκτώντας ἔτσι σιγὰ σιγὰ τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετὲς καὶ κάνοντας τὲς ἕξεις σου, ἰδιότητες τῆς ψυχῆς σου. Χαρακτηριστικό του ἀνθρώπου ποὺ ἀγαπᾶ εἶναι ἡ ἀκριβὴς ἐκπλήρωση τοῦ θελήματος τοῦ ἀγαπημένου τοῦ προσώπου.

Μὲ τὴν σταθερὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν οἰκείωση τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν φτάνουμε στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο παραμένουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἀγάπη: «Ἂν τηρήσετε τὶς ἐντολές μου, θὰ μείνετε πιστοὶ στὴν ἀγάπη μου» εἶπε ὁ Σωτήρας.

Ἡ τελειότητα τῆς ἀγάπης βρίσκεται στὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Ἡ πρόοδος στὴν ἀγάπη συνοδεύεται ἀπὸ ἀνέκφραστη πνευματικὴ παρηγοριά, γλυκύτητα καὶ φώτιση. Ἀλλὰ στὴν ἀρχὴ τοῦ ἀγώνα τοῦ ὁ μαθητὴς τῆς ἀγάπης πρέπει νὰ πολεμήσει σκληρὰ μὲ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό, μὲ τὴ βαριὰ ἀρρωστημένη φύση του. Τὸ κακὸ λόγο τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ἔγινε στοιχεῖο τῆς φύσεώς μας, ἔγινε νόμος γὶ αὐτὴ τὴ μεταπτωτικὴ φύση, νόμος ποὺ ἀντιστρατεύεται τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν νόμο τῆς Ἁγίας ἀγάπης.

Νὰ θυμᾶσαι πάντα πὼς ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἡ ὕψιστη δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νὰ ἑτοιμάσει τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν καθαρότητα καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη, γιὰ νὰ δεχθεῖ αὐτὴ τὴ δωρεά, μὲ τὴν ὁποία ἀλλοιώνονται ὁ νοῦς, ἡ καρδιὰ καὶ τὸ σῶμα.

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

http://www.exomologistetokirio.gr

ιγνατιος μπριαντσιανινωφΛέγοντας μελέτη ἤ μνήμη τοῦ Θεοῦ, οἱ ἅγιοι πατέρες ἐννοοῦν μιά σύντομη προσευχή ἤ ἀκόμα καί μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό, στήν ὁποία ἑκεῖνοι μαθήτευσαν καί τήν ὁποία ἀγωνίστηκαν νά ἐντυπώσουν στόν νοῦ καί τή μνήμη τους, ἀντί γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη σκέψη.

Μποροῦμε μέ μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό νά ἀντικαταστήσουμε ὅλες τίς ἄλλες σκέψεις; Continue reading

ιγνατιου μπριαντσιανινωφΝὰ βλέπει κανεὶς καὶ νὰ χύνει δάκρυα πικρά! Χριστιανοὺς ποὺ δὲν γνωρίζουν εἰς τί συνίσταται ὁ Χριστιανισμός! Καὶ ὅμως αὐτὸ τὸ θέαμα βλέπει κανεὶς σήμερα, ὅπου κι ἂν στρέψει τὰ μάτια του. Σπανιώτατα μπορεῖ κανεὶς σήμερα μέσα σ’ αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν αὐτοκαλούμενων Χριστιανῶν νὰ βρεῖ ἕναν, ποὺ νάναι πράγματι ἐνσυνείδητος, λόγω καὶ ἔργω Χριστιανός!….
Θ’ ἀπαντήσω μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν λιγώτερες λέξεις σ’ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις ποὺ ὑποβάλλετε, μίαν πρὸς μίαν. Γράφετε: Continue reading