Monthly Archives: November 2016

saints-for-november-181 ( 18 Νοεμβρίου)

«Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον» (Ματθ. ΚΑ’ 16) λέγει ὁ Ψαλμωδός. Καὶ αὐτὸς ὁ αἶνος δὲν εἶναι φανταστικός, οὔτε ρητορικὸ σχῆμα, ἀλλὰ μιὰ μεγαλειώδης καὶ ἔνδοξη πραγματικότητα, μὲ ἀληθινὰ νήπια εὐλογημένα, ποὺ ὁμολόγησαν καὶ ἐμαρτύρησαν καὶ θυσιάστηκαν γιὰ τὸν Χριστό. Ναί, νήπια καὶ μικρὰ παιδιά, ποὺ φωνάζουν καὶ διαλαλοῦν τὴν πίστι τους μέσα στοὺς αἰῶνες καὶ τραγουδοῦν ἀγγελικά το ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Πολλὰ εἶναι τὰ νήπια, ποὺ ἀνέβηκαν στὸν ὑψηλότατον βωμὸ τοῦ Μαρτυρίου. Ἀπὸ τὶς 14.000 νήπια, ποὺ κατέσφαξε ὁ αἱμοσταγὴς Ἡρώδης ὁ θηριόψυχος, ἕως τὸν τριετῆ Κήρυκο καὶ ὡς τὰ «μειράκια» τῶν νεομαρτύρων. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ Ἅγια Νήπια γιορτάζει καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ρωμανὸ καὶ τὸν Ἅγιο Παιδομάρτυρα Πλάτωνα, στὶς 18 Νοεμβρίου. Μένει ἀνώνυμο στὰ Συναξάρια τὸ Ἅγιο αὐτὸ Νήπιο καὶ ἄγνωστό το ὄνομά του σὲ μᾶς σήμερα. Εἶναι ὅμως γνωστὸ καὶ ἔνδοξο στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Continue reading

normal_platon(† 18 Νοεμβρίου)

Ὁ Πλάτων σοφὸς καὶ πλούσιος
Ὁ Ἅγιος Πλάτων γεννηθηκε στὴν σημερινὴ Ἄγκυρα, τὴν σημερινὴ πρωτεύουσα τῆς Τουρκίας. Τότε ἦταν αὐτοκράτορας ὁ χριστιανομάχος Διοκλητιανός.
Οἱ γονεῖς τοῦ ἤσαν ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Αὐτός, λοιπόν, ὁ Πλάτων, γεννήθηκε καὶ ἀνατράφηκε μὲ πολλὴ φροντίδα. Τὸν ἔμαθαν οἱ γονεῖς τοῦ γράμματα πολλά. Ἀπὸ μικρὸς φαινόταν σὲ ὅλους φρόνιμος καὶ ἔγινε σοφός. Ὅταν μεγάλωσε ὅμως μὴ μπορώντας νὰ βλέπει τὴν ἀσέβεια νὰ αὐξάνει, ἀγωνιζόταν ἀκατάπαυστα ὑπὲρ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας. Continue reading

agios-anastasiosὉ καλλίνικος Μάρτυς Ἀναστάσιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Παραμυθιὰ τῆς Ἠπείρου. Ἦταν ἀγρότης καὶ πιστὸς χριστιανός. Μιὰ μέρα βγῆκε μὲ ἄλλους Χριστιανοὺς ἔξω στὰ χωράφια, γιὰ νὰ θερίσουν. Ὁ Ἀναστάσιος εἶχε πάρει μαζί του καὶ τὴν ἀδελφή του. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα συνέπεσε νὰ περάσει ἀπὸ ἐκεῖ, ὁ υἱὸς τοῦ ἡγεμόνος τοῦ τόπου, ποὺ λεγόταν Μούσας, μαζὶ μὲ ἄλλους Ἀγαρηνοὺς γιὰ ὑπηρεσία. Μόλις οἱ ἄπιστοι εἶδαν τὴν ὡραιοτάτη ἀδελφή του Ἀναστασίου, ἔτρεξαν ἀμέσως κατὰ πάνω της, μὲ ἀνήθικους σκοπούς. Προφθάσε ὅμως ὁ Ἀναστάσιος καὶ ὅρμησε ἐναντίον τῶν Τούρκων. Ἔδωσε ἔτσι καιρὸ στὴν ἀδελφή του καὶ ἔφυγε. Οἱ Ἀγαρηνοὶ προσβλήθηκαν, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Ἀναστάσιο ἔτρεξαν καὶ ἄλλοι Χριστιανοὶ ἐναντίον τους καὶ τοὺς ἔβρισαν. Continue reading

sf-grigorie-taumaturgul-episcopul-neocezareei-270-417 Νοεμβρίου.

Τα πρῶτα χρόνια

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος γεννήθηκε τὸ 213 μ.Χ. Ἀρχικὰ ὀνομαζόταν Θεόδωρος καὶ οἱ γονεῖς τοῦ ἦταν Ἕλληνες εἰδωλολάτρες καὶ εἶχαν μεγάλη κοινωνικὴ θέση στὴ Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου (γνωστὴ στὴν ἀρχαιότητα καὶ ὡς Καβηρία, Διασπολις καὶ Σεβαστῆ, τὸ σημερινὸ Νικσάρ).

Ἀπὸ πολὺ νέος ὁ Γρηγόριος ἐπιδόθηκε μὲ ἄλλα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του, στὰ γράμματα. Ἀπ’ ὅλους, ὅμως, διακρινόταν, γιὰ τὴ φιλομάθεια, τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν φλογερή του ἐπιθυμία, νὰ γίνει μιὰ μέρα ἕνας ξακουστὸς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων. Στὰ δεκατέσσερά του χρόνια ἔχασε τὸν πατέρα του. Τότε γιὰ πρώτη φορὰ αἰσθάνθηκε μιὰ βαθειὰ ἕλξη καὶ συμπάθεια πρὸς τὴ Χριστιανικὴ θρησκεία. Continue reading

αρχείο λήψηςΟἱ ἅγιοι μάρτυρες Γουρίας καὶ Σαμωνᾶς ἦταν ἱερεῖς στὴν περιοχὴ τῆς ᾽Εδέσσης τῆς ᾽Οσροηνῆς [σημ. Οὔρφα), ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Διοκλητιανὸς ἐξαπέλυσε τὸν μεγάλο διωγμό του (303). Κατηγορούμενοι ὅτι βοηθοῦσαν φυλακισμένους χριστιανοὺς καὶ ἐνθάρρυναν τοὺς πιστοὺς νὰ ἀντιστέκονται στὰ διατάγματα καὶ νὰ παραμένουν στέρεοι στὴν πίστη, παρουσιάσθηκαν ἐνώπιον τοῦ διοικητῆ, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ τοὺς κάνει νὰ ἀποστατήσουν. Οἱ δύο ὁμολογητὲς ἀρνήθηκαν λέγοντας: «Δὲν θὰ προδώσουμε τὸν ἕνα Θεό, τὸν οὐράνιο, δὲν θὰ τὸν ἀνταλλάξουμε μὲ μιὰ χειροποίητη εἰκόνα. Λατρεύουμε Χριστὸ τὸν Θεὸ ποὺ ἀπὸ καλωσύνη μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τὴν πλάνη· εἶναι τὸ φῶς μας, ὁ ἰατρός μας καὶ ἡ ζωή μας». ῾Ο διοικητὴς τοὺς κατηγόρησε γιὰ στασιασμὸ κατὰ τῶν διαταγῶν τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς θανατώσει μέσα σὲ τρομερὰ μαρτύρια ἂν ἐπέμεναν. «Δὲν θὰ πεθάνουμε, ὅπως λές, ἀλλὰ θὰ ζήσουμε, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη μας, ἂν κάνουμε τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ μας», ἀπάντησαν. «Τὰ βασανιστήριά σου, δὲν μᾶς φοβίζουν. Δὲν διαρκοῦν παρὰ μόνον γιὰ λίγο, καὶ περνοῦν δίχως νὰ ἀφήνουν ἴχνη. ᾽Εμεῖς ὅμως τρέμουμε τὴν αἰώνια τιμωρία ποὺ προορίζεται γιὰ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἀποστάτες. ῾Ο Θεός μας θὰ μᾶς ἱκανώσει νὰ ὑπομείνουμε τὰ μαρτύρια ποὺ διαρκοῦν στιγμιαῖα καὶ ἔπειτα ἐξαφανίζονται, ὅταν τὸ πνεῦμα ἐγκαταλείψει τὸ σῶμα». ᾽Ακούγοντας αὐτὰ ὁ διοικητὴς διέταξε νὰ τοὺς φυλακίσουν μαζί μὲ ἄλλους ἱερεῖς καὶ διακόνους. Λίγες ἡμέρες ἀργότερα τοὺς ἔβγαλαν καὶ τοὺς κρέμασαν ἀπὸ τὸ ἕνα χέρι γιὰ πέντε ὧρες. Καθὼς αὐτοὶ ὑπέμεναν σιωπηλοὶ τὸ μαρτύριο, καὶ στὶς προτάσεις τῶν δημίων τους ἀπαντοῦσαν μὲ ἕνα ἀρνητικὸ νεῦμα τοῦ κεφαλιοῦ, τοὺς ἔριξαν σὲ ἕνα ὑπόγειο ὀνομαζόμενο «σκοτεινὸ λάκκο», ὅπου ἑμειναν τρεισήμιση μῆνες σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι, δίχως νὰ πιοῦν ἢ νὰ φᾶνε σχεδὸν τίποτε.
῞Οταν ἐμφανίσθηκαν πάλι ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνα, ἐπέδειξαν τὴν ἴδια σθεναρὴ στάση καὶ έίπαν: «Δηλώσαμε ὅτι εἴμαστε ἀμετάθετοι στὴν πίστη καὶ τὸν λόγο μας, κάμε ὅ,τι σὲ διέταξε ὁ αὐτοκράτορας. ῎Εχεις ἐξουσία πάνω στὰ σώματά μας, ὄχι ὅμως καὶ στὶς ψυχές μας». Τοὺς κρέμασαν ἀνάποδα, ὅμως αὐτοὶ δὲν ἔπαυσαν νὰ προσεύχονται στὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίζει τὴν καρτερία τῶν πατριαρχῶν, τῶν προφητῶν, τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν μαρτύρων ποὺ ὑπέφεραν πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς γιὰ τὴν ᾽Αλήθεια.
Αποτέλεσμα εικόνας για βιοσ αγιων γουρια αβιβου᾽Απαγγελθηκε τέλος ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου στὶς 15 Νοεμβρίου. Οἱ στρατιῶτες μετέφεραν τὸν Σαμωνᾶ, τοῦ ὁποίου εἶχαν σπάσει την ἐπιγονατίδα, μέχρι τὸ κριτήριο καὶ ὑποβάσταζαν τὸν Γουρία, ἐξαιτίας τῆς ἡλικίας του. ᾽Ακούγοντας τὴν ποινή, τὸ πρόσωπό τους ἑλαμψε ἀπὸ χαρὰ καὶ εἶπαν: Εἱμαστε οἱ ἀθλιότεροι τῶν ἀνθρώπων. Δὲν ἀξίζουμε νὰ λογιζόμαστε μεταξὺ τῶν δικαίων καὶ νὰ συγκρινόμαστε μαζί τους. Μᾶς δίνει ὅμως παρηγοριὰ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας: ῾Ο ἀπολέσας τὴν ψυχήν αὐτῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν Ματθ. 10, 39). ῍Ας εἶναι δοξασμένος Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἔκρινε ἁξιους νὰ ὑπομείνουμε ὅλα τὰ μαρτύρια στὸ ὁνομα τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ». Πρὶν τοὺς ἀποκεφαλίσει ὁ δήμιος, εἶπε: «Προσευχηθέιτε γιὰ μένα, σᾶς ἱκετεύω, γιατὶ κάνω τὸ κακὸ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», ῾Ο Σαμωνᾶς καὶ ὁ Γουρίας γονάτισαν, στραμμένοι πρὸς τὴν ᾽Ανατολή, καὶ ἀπευθύνθηκαν στὸν Θεὸ λέγοντας: «Θεὲ καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, δέξου τὸ πνεῦμα μας καὶ φύλαξε τὰ σώματά μας γιὰ τὴν ἀνάσταση». Προσέφεραν τὸν αὐχένα τους στὸν δήμιο καὶ ἀποκεφαλίσθηκαν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἁλλο. ῞Οταν μαθεύτηκε ἡ ἐκτέλεση τῶν δύο μαρτύρων σύσσωμος ὁ λαὸς τῆς πόλεως ἔσπευσε ἐπὶ τόπου γιὰ νὰ περισυλλέξει τὰ τίμια λείψανά τους, μέχρι καὶ τὴ σκόνη ποὺ εἶχε ραντίσει τὸ αἶμα τους. ᾽Ενταφιάσθηκαν έν μέσῳ θυμιαμάτων, εὐωδιῶν, ψαλμῶν καὶ ὕμνων ποὺ ἐδόξαζαν τὸν Θεόν γιὰ τὴ φανέρωση τῆς δυνάμεώς Του στὴν καρτερία τῶν μαρτύρων.
῾Ο ἅγιος ῾Αβιβος ἦταν διάκονος τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Λικίνιος, στὰ χνάρια τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἐξαπέστεισε νέο διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν (309). Διέτρεχε παρανόμως τὰ χωριὰ τῆς περιοχῆς τῆς ᾽Εδέσσης γιὰ νὰ συνάζει τοὺς πιστοὺς στὶς ἐκκλησίες, νὰ τοὺς διαβάζει τὶς Γραφὲς καὶ νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει γιὰ νὰ ἐγκαρτεροῦν στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, δίχως τὸν φόβο τῶν διωκτῶν τους. ῞Οταν τὸ ἑμαθε ὁ διοικητὴς τῆς ᾽Εδέσσης Λυσανίας, ἐξοργίσθηκε καὶ ἑβαλε νὰ ἀναζητήσουν τὸν τολμητία διάκονο. Καθὼς δὲν τὸν ἔβρισκαν, συνέλαβαν τὴν οἰκογένειά του καὶ τοὺς συγχωριανούς του. Μαθαίνοντας τὸ νέο, ὁ Ἄβιβος ἀναχώρησε γιὰ τὴν ῾Εδεσσα ὅπου καὶ παραδόθηκε στὸν ἐπικεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ διοικητῆ. ᾽Εκεῖνος προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ διαφύγει, λέγοντάς του ὅτι ἔτσι κι ἀλλιῶς ἡ οἰκογένειά του δὲν διέτρεχε κανένα κίνδυνο, ὁ ἅγιος ὅμως ἐπέμενε, πεπεισμένος ὅτι ἧταν θέλημα Θεοῦ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἑργο του διὰ τοῦ μαρτυρίου.
῾Ο Ἄβιβος ἐπέδειξε στὴν ἀνάκριση μιὰ τέτοια παρρησία καὶ, περιφρόνηση γιὰ τὰ εἴδωλα, ποὺ ἑξαλλος ὁ διοικητὴς ἔβαλε νὰ τον μαστιγώσουν ἀνελέητα. Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, ὁδηγήθηκε ξανὰ ἐνώπιον τοῦ Λυσανία. ᾽Αρνούμενος πάντα νὰ ὑποταχθεῖ, τὸν κρέμασαν καὶ τοῦ τραβοῦσαν μέχρι συνθλίψεως τὰ τέσσερα μέλη, ἐνῶ τὴν ἱδια στιγμὴ τοῦ ξέσχιζαν τὶς σάρκες μὲ σιδερένιες κτένες. Στὴν ἀπειλὴ νέων καὶ φοβερότερων ἀκόμη βασανιστηρίων, ὁ ἅγιος ἀπάντησε: «Τὰ μαρτύρια τοῦτα χαλυβδώνουν ἀκόμη περισσότερο τὴ θέλησή μου, ὅπως φέρει καρποὺς τὸ δένδρο ποὺ τὸ ποτίζουν». Βλέποντας πόσο ἀνίσχυρος ἧταν, ὁ διοικητὴς εἶπε: «῾Η θρησκεία σου, σὲ διδάσκει νὰ μισεῖς τὸ ἵδιο τὸ σῶμα σου καὶ νὰ ἀρέσκεσαι στὸν πόνο;» «Δὲν μισοῦμε τὸ σῶμα μας», ἀπάντησε ὁ Ἄβιβος, «ἀλλὰ ἀγαλλιάζουμε θεωρώντας ἀόρατες πραγματικότητες βεβαιωμένες ἀπὸ τὴν ἐπαγγελία, ὄτι γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ οὐκ ἅξια Τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τἡν μέλλουσαν δόξαν (Ρωμ. 8, 18)». Καθὼς ὁ διὰ τοῦ ξίφους θάνατος φαινόταν ὑπερβολικὰ ἤπιος στὸν διοικητή, διέταξε νὰ κάψουν τὸν ἅγιο σὲ ἀδύνατη φωτιά. Τὸν ὁδήγησαν στὴν πυρά, σύροντάς τον ἀπὸ ἕνα λουρί ποὺ είχαν στερεώσει στὸ στόμα του. ῾Η μητέρα του, ντυμένη στὰ λευκά, ὄπως καὶ σὲ μέρα ἑορτῆς, βάδιζε δίπλα του. Φθάνοντας στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως, ὁ Ἄβιβος προσευχήθηκε πρὸς τὴν ᾽Ανατολή, ἔπειτα στρεφόμενος εὐλόγησε τὸ πλῆθος ποὺ εἶχε ἑρθει νὰ τὸν συνοδεύσει καὶ τὸ ὁποῖο τοῦ εὐχήθηκε νὰ βρεῖ τὴν εἰρήνη. ῞Οταν ἄρχισαν νὰ τρίζουν τὰ ξύλα στὴ φωτιά, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ παρέδωσε γρήγορα τὸ πνεῦμα. Οἱ χριστιανοὶ τράβηξαν τότε τὸ τίμιο λείψανό του ἀπὸ τὴ φωτιά, τὸ ἄλειψαν μὲ λάδι καὶ ἀρώματα καὶ τὸ ἐνταφίασαν στὸν ἱδιο τάφο, ὅπου εἶχαν ἐναποθέσει τὸν Γουρία καὶ τὸν Σαμωνᾶ.

Νέος Συναξαριστής, Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου

Ydraios_2(1770-1800)
Ὁ δι’ ἀπαγχονισμοῦ μαρτυρικῶς τελειωθεῖς στὴ Ρόδο λαμπρὸς γόνος τῆς Ὕδρας

Ἀνάμεσα στοὺς πολύφωτους ἀστέρες ποὺ κοσμοῦν τὸ πνευματικὸ στερέωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἔλαμψαν μὲ τὴ σθεναρὴ ὁμολογία καὶ τὴ μαρτυρικὴ τελείωσή τους γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζοφερῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας συγκαταλέγεται καὶ ὁ δὶ’ ἀπαγχονισμοῦ μαρτυρήσας στὴ Ρόδο στὶς 14 Νοεμβρίου 1800 ἔνδοξος νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Ὑδραῖος, ὁ λαμπρὸς αὐτὸς γόνος τῆς ἁγιοτόκου καὶ ἁγιοσκεπάστου νήσου τῶν Ὑδραίων, ὁ ὁποῖος ἀναδείχθηκε τὸ κλέος καὶ τὸ καύχημα τῶν νεομαρτύρων, ἀλλὰ καὶ τὸ θεῖο ἐγκαλλώπισμα τῶν νήσων τῆς Ὕδρας καὶ τῆς Ρόδου. Continue reading

αρχείο λήψης῾Ο ὅσιος Νεῖλος καταγόταν ἀπὸ τὴν ῎Αγκυρα τῆς μικρασιατικῆς Γαλατίας. ῾Υπῆρξε μαθητὴς τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὅταν αὐτὸς ἐδίδασκε στὴν ᾽Αντιόχεια, καὶ ἔγινε ἔπαρχος Κωνσταντινουποαεως ἐπὶ Θεοδοσίου (379-395). ῏Ηταν νυμφευμένος μὲ μιὰ εὐσεβῆ καὶ εὐγενικῆς καταγωγῆς γυναίκα, μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησε δύο παιδιά. Μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια ὅμως, φλεγόμενος ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἐρημικὸ βίο, κατόρθωσε νὰ πείσει τὴ σύζυγό του νὰ χωρίσουν καὶ νὰ ἀναχωρήσουν γιὰ νὰ ζήσουν ὡς μοναχοὶ στὴν Αἴγυπτο, παίρνοντας μαζί τους ἀντιστοίχως τὸν γιό τους καὶ τὴ θυγατέρα τους. ῾Ο ὅσιος Νεῖλος καὶ ὁ γιός του Θεόδουλος ἀποσύρθηκαν στὸ ὄρος Σινᾶ, στὶς ἀπόκρημνες πλαγιὲς ὅπου φανερώθηκε ὁ Θεὸς στὸν Μωυσῆ καὶ ὅπου πλῆθος μοναχῶν ζοῦσαν ἀσκούμενοι στὴν ἡσυχία καὶ συγκεντρώνονταν μονάχα γιὰ τὴν εὐχαριστιακὴ Σύναξη καὶ τὸ ἀδελφικὸ γεῦμα τὴν Κυριακὴ καὶ τὶς ἡμέρες τῶν μεγάλων ἑορτῶν. ῎Ετσι ἔζησαν οἱ δυό τους ἐπὶ μακρὸν στὴν ἡσυχία, ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῶν ἐπιθέσων τῶν δαιμόνων μὲ τὴ νηστεία, τὴν ἀγρυπνία καὶ τὴν ἐν καρτερίᾳ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Μία ἡμέρα ποὺ εἶχαν κατέβει, στὸν τόπο τῆς Φλεγομένης Βάτου (῎Εξ. 3) γιὰ νὰ προσευχηθοῦν και νὰ συνομιλήσουν γιὰ θέματα πνευματικὰ μὲ τοὺς μοναχοὺς ποὺ διέμεναν ἐκεῖ, ἐμφανίσθηκε μία συμμορία Σαρακηνῶν, κατέσφαξε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἅγιους Πατέρες, ἄλλους ἐγύμνωσε καὶ ἔτρεψε σὲ φυγὴ πρὸς τὸ βουνό, τοὺς δὲ νεώτερους στὴν ἡλικία συνεααβε γιὰ νὰ τοὺς πουλήσει σκλάβους. ῾Ο ὅσιος Νεῖλος βρισκόταν μεταξὺ αὐτῶν ποὺ ἔπρεπε νὰ φύγουν ἀμέσως γιὰ νὰ μὴ φονευθοῦν, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἀποφασίσει νὰ ἀποχωρισθεῖ τὸν Θεόδουλο, ὁ ὁποῖος ἦταν μεταξὺ τῶν αἰχμαλώτων· ἔτσι ὁ ἴδιος ὁ νέος ἔδωσε ἐντολὴ στὸν πατέρα του νὰ φύγει. ῾Ο Νεῖλος καὶ οἱ συναθλητές του ἑφθασαν ψηλὰ στὸ Σινᾶ, ὅπου οἱ βάρβαροι δὲν ἀποτολμησαν νὰ τοὺς καταδιώξουν, ἀπὸ φόβο μήπως τοὺς κάψει τὸ πῦρ τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ. ῎Εκτοτε ὁ ἅγιος, ξεπερνώντας τὸν πόνο του, ἀποδύθηκε μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη φλόγα στὴν ἄσκηση. ᾽Απέκτησε μεγάλη φήμη γιὰ τὴν πνευματική του γνώση, τὴ διάκρισή του καὶ γιὰ τὸ χάρισμα τῆς προφητείας. ᾽Απὸ κάθε γωνιά, τοῦ ἀπευθύνονταν ἐρωτήματα στὰ ὁποῖα ἀπαντοῦσε μὲ πλῆθος ἐπιστολῶν ἐπὶ παντὸς θέματος. Διέπρεπε ἰδιαιτέρως στὸ νὰ ξεσκεπάζει τοὺς δόλους τῶν δαιμόνων καὶ νὰ ἐνδυναμώνει τοὺς καταβεβλημένους καὶ ἀποκαρδιωμένους πρὸς τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου. ᾽Απαντοῦσε ὅμως καὶ σὲ πολλὰ αἰνίγματα τῆς Γραφῆς, ὑπεράσπιζε τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἐναντίον τῶν ἀρειανῶν καὶ ἄλλων αἱρετικῶν ἢ ἔπαιρνε πάλι μὲ σθένος τὸ μέρος τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου τοῦ Χριστοστόμου ποὺ εἶχε ἀδίκως ἐξορισθεῖ. Συνέγραψε ἐξάλλου ἀσκητικὲς πραγματεῖες, ὅπου ἐγκωμιάζει τὴ μοναχικὴ πολιτεία ὡς τὴ μόνη «ἀληθινὴ φιλοσοφία», «τὴ φιλοσοφία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος», ἡ ὁποία μὲ τὴ διόρθωση τῶν ἠθῶν μας καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ μᾶς προσφέρει τὴν ἀληθινὴ γνώση. Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια κατάφερε νὰ ξαναβρεῖ τὸν Θεόδουλο καὶ χειροτονήθηκαν καὶ οἱ δύο πρεσβύτεροι ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο ῾Ελούσης, ποὺ εἶχε διασώσει καὶ περιθάλψει τὸν Θεόδουλο. ῾Ο ὅσιος Νεῖλος ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ περὶ τὸ 430. Τὸ λείψανό του μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ αὐτοκράτορος ᾽Ιουστίνου (518-527) καὶ τιμοῦνταν στὴν ᾽Εκκλησία τοῦ ᾽Ορφανοτροφείου, τὴν ἀφιερωμένη στὸν ᾽Απόστολο Παῦλο.

Νέος συναξαριστής Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου


Συγγραφικόν ἔργον τοῦ Ὁσίου

Αποτέλεσμα εικόνας για βιος οσιου νειλου ασκητουὉ ὅσιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητὴς εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον γνωστὲς μορφὲς στὴ σειρὰ τῶν ἀσκητικῶν συγγραφέων. Σ’ αὐτὸ πολὺ συνετέλεσε ἡ εὐγενὴς καταγωγή του καὶ ἡ πρώην ὑψηλὴ διοικητικὴ θέση του ὡς ἔπαρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ἦταν κάτοχος μεγάλης θύραθεν παιδείας... Ὁ ὅσιος Νεῖλος συνέγραψε πολλὰ ἀσκητικὰ ἔργα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ ἀνθολόγοι τῆς Φιλοκαλίας ἐνσωμάτωσαν δύο μόνο: τὸν «λόγο περὶ προσευχῆς» καὶ τὸν «ἀσκητικὸ λόγο». Ὅπως ὅμως ἤδη σημειώσαμε στὸ σχόλιο γιὰ τὸν Εὐάγριο, ὁ περὶ προσευχῆς λόγος μὲ τὰ 153 κεφάλαια ἀνήκει σ’ αὐτὸν μᾶλλον παρὰ στὸν ὅσιο Νεῖλο, ὅπως μέχρι τώρα ἀπαιτεῖ ἡ κριτικὴ βάσανος τοῦ κειμένου αὐτοῦ. Εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀντικαταστάθηκε τὸ ὄνομα τοῦ Εὐαγρίου μὲ τὸ τοῦ ὁσίου Νείλου πρὶν ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα, ἐπειδὴ τὸ ὄνομα τοῦ πρώτου δὲν ἠχοῦσε εὐάρεστα στοὺς Βυζαντινοὺς ὕστερα ἀπὸ τὴν καταδίκη του ὡς ὠριγενιστῆ.

Ἀνεξαρτήτως πάντως τῆς πατρότητας τοῦ περὶ προσευχῆς λόγου, πρόκειται γιὰ ἕνα ἔργο ἀξιόλογο, ποὺ προῆλθε ἀπὸ μακρὰ ἀσκητικὴ καὶ πνευματικὴ πείρα καὶ διατυπώθηκε ἀπὸ ἕνα ρωμαλέο νοῦ, ποὺ γεύτηκε τὴν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς καὶ ἀντιμετώπισε μὲ σοφία τὶς μεθοδεῖες τῶν δαιμόνων. Τὰ 153 κεφάλαια ἀγνοοῦν μὲν τὴν ψυχοτεχνικὴ μέθοδο τῆς νοερῆς προσευχῆς, ποὺ διαμορφώθηκε μεταγενέστερα, ἀλλὰ βρίσκονται μέσα στὴν πείρα τῶν ἀσκητῶν τῆς Ἐρήμου, ἀποκαλύπτουν τὶς μεθοδεῖες τῶν δαιμόνων γιὰ νὰ ματαιώσουν τὴν προσευχὴ καὶ διδάσκουν τὰ στάδια καὶ τὸ ἦθος τῆς προσευχῆς.

Τὰ 153 κεφάλαια ἔχουν γραφεῖ ἀπὸ μεγάλο καὶ καθαρὸ νοῦ, ποὺ δοκίμασε τὴν γλυκύτητα τῆς καθαρῆς προσευχῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν κοινωνία τῶν δύο «νόων», τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως λέει καὶ ὁ ὑμνογράφος στὸ κοντάκιο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «… ὡς νοῦς Νοΐ τῷ πρώτω παριστάμενος...». Σὲ τελευταία ἀνάλυση, τὰ 153 κεφάλαια ἐπισημαίνουν τὶς προϋποθέσεις τῆς προσευχῆς, τὰ αἴτια ποὺ ἐμποδίζουν τὴν προσευχή, τοὺς ὅρους ποὺ τὴν εὐνοοῦν, τὶς ἐνέργειες τῆς χάρης, τοὺς πολέμους τοῦ σατανᾶ καὶ τὶς πνευματικὲς καταστάσεις ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ τὴν καθαρὴ προσευχή.

Ὅσο γιὰ τὸν γνήσιο καρπὸ τῆς ἐμπειρίας τοῦ ὁσίου Νείλου, τὸν Ἀσκητικὸ Λόγο, θὰ πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι ἀποτελεῖ μία ἐκτενῆ πραγματεία ποὺ συγκεφαλαιώνει τὶς διάφορες φάσεις τοῦ ἀσκητισμοῦ μὲ πυκνὲς ἀναφορὲς στὶς θεῖες Γραφές, τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ἐγκρατέστατος μύστης. Καταπληκτικὸς δὲ εἶναι στὴν ἀλληγορικὴ ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπου μὲ προσφυέστατους παραλληλισμοὺς διαφόρων χωρίων μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀρετές, ἀναπτύσσει τὸ ἀσκητικό, πνευματικὸ καὶ θεολογικὸ θέμα του.

Κάτοχος μεγάλης παιδείας, εὐφυὴς ἐκ καταβολῆς καὶ δεκτικός των ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γνωρίζει μὲ σαφήνεια τὰ πνευματικὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου, τὶς ἀδυναμίες του, τὶς πλάνες, τὴν ἐμπάθειά του, ἀλλὰ καὶ τὶς δυνατότητες ποὺ ἔχει ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ Αὐτὸν κατὰ χάρη, ἀφοῦ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ πάθη του. Γι’ αὐτὸ ὑποδεικνύει σὰν ἄριστη ὁδὸ ὑψώσεως στὰ ἐπίπεδά της θεώσεως, τὴ σωστὴ ἄσκηση στὰ πλαίσια τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως.

Ὁ Ἀσκητικὸς Λόγος, ἐπειδὴ ἀποβλέπει στὴ διδαχὴ τῶν νεοτέρων νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ὑψηλὴ πολιτεία τοῦ μοναχισμοῦ, προβαίνει σὲ συγκρίσεις μεταξύ των Ἑλλήνων, τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν χριστιανῶν, ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ βιώσουν τὴν πρακτικὴ φιλοσοφία, καταλήγοντας στὸ συμπέρασμα, ὅτι μονάχα οἱ τελευταῖοι πέτυχαν νὰ φιλοσοφήσουν ἀληθινὰ ζωντας κατὰ Χριστὸν ἀσκητικά.

Πραγματικά, οἱ μὲν Ἰουδαῖοι, μὲ τοὺς Ἐσσαίους, ἀστόχησαν τοῦ σκοποῦ, ἀφοῦ ἀποδοκίμασαν τὴν αὐτοσοφία, τὸν Χριστό. Οἱ δὲ Ἕλληνες ἀπέτυχαν λόγω τῆς κενοδοξίας καὶ τῶν ἄλλων παθῶν τους, περιφερόμενοι καὶ ἐπιδεικνύοντας τὸ φιλοσοφικὸ τριβώνιο, τὴν ἀτημέλητη γενειάδα τους καὶ τὴν «ἀσκητική» τους βακτηρία.

Ἀληθινοὶ φιλόσοφοι ἀποδείχθηκαν οἱ χριστιανοὶ μοναχοὶ – ἂν καὶ λίγοι – ποὺ ἀκολούθησαν τὰ ἴχνη τοῦ Διδασκάλου, ζωντας μὲ ἑκούσια πτωχεία καὶ γενόμενοι ἀνώτεροι ἀπὸ ἡδονές, φιλοδοξίες καὶ φιλαργυρία. Ὁ ὅσιος Νεῖλος, ἐπάνω στὸ θέμα τοῦ μοναχισμοῦ, ἀναλύει τὶς διάφορες ἐκδοχές, ὑποδεικνύει τὰ ἀληθινὰ πρότυπα πνευματικῆς ζωῆς, στηλιτεύει τὶς νοθεῖες καὶ παραχαράξεις τοῦ μοναχικοῦ βίου καὶ γενικῶς στηλογραφεῖ τὸν γνήσιο τύπο τοῦ μοναχοῦ.

(πηγή: Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, μεταφρ. Ἀντώνιος Γαλίτης, ἔκδ. Τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας, 1986, α΄τόμος, σελ. 216-218).

αρχείο λήψηςΕἶναι μεγάλο ἐμπόδιον πρὸς ἀρετὴν ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ ἔπαρσις. Καὶ ὅποιος δὲν εἶναι τίποτε, καὶ νομίζει πὼς εἶναι μέγας καὶ ἄξιος, εὔκολα πλανᾶται καὶ κρημνίζεται. Διότι ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ ἔπαρσις γίνεται ἐμπόδιον γιὰ κάθε καλὸ σ’ αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει καὶ τὸν κάνει μισητὸν καὶ ἀπρόσδεκτον στὸν Θεόν. Διότι «ἀκάθαρτος παρὰ Κυρίω πᾶς ὑψηλοκάρδιος», καὶ «Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν». Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ αἰτία ὅλων των κακῶν, καὶ ὅσοι τὴν ἔχουν ἐγκαταλείπονται ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ ὑστερούμενοι τῆς Θείας βοηθείας, πίπτουν στὰ πάθη τῆς ἀτιμίας. Διότι ἀρκεῖ μόνη ἡ ἔπαρσις νὰ σκορπίση ὅλον τὸν πλοῦτον τῶν ἀρετῶν. Ἐπειδὴ ὄχι μόνον παρακινεῖ πρὸς κακίαν, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ἀρετὴν ὑποκρυπτομένη, μᾶς προξενεῖ πολλὴν ζημία, διότι μᾶς ἀναγκάζει ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος νὰ ὑπομένωμε τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μᾶς κάνει νὰ χάνωμε τὸν καρπὸν τῆς ἀρετῆς, καὶ ἔτσι δὲν κερδίζουμε τίποτε. Ἄκαιρα λοιπὸν κοπιάζει ὁ ὑπερήφανος καὶ ματαίως βασανίζεται ταλαιπωρούμενος στοὺς ἱδρῶτες καὶ ἀγῶνες τῆς ἀρετῆς. Διότι ὡς κυριευμένος ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν Θείαν βοήθεια καὶ μένει ὁ ταλαίπωρος ἔρημος καὶ ἄπορος ἀπὸ κάθε ἀγαθόν. Αὐτὸ ἔπαθε καὶ ὁ σημερινὸς Νομικός, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ πειράξη τὸν Χριστόν, ἐρωτώντας αὐτὸν μὲ δόλον καὶ ἔπαρσιν. Ἀκοῦστε λοιπὸν τὸν Θεηγόρον Λουκᾶ τί λέγει στὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, νὰ μάθετε σαφέστερα τὴν ὑπόθεση. Continue reading

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ι’ 25-37

558860_293703934074507_2061055003_nΤῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν  Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; Continue reading

Α Φίλιππος14 Νοεμβρίου

Ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα. Καὶ μάλιστα ἐπίλεκτο μέλος τῆς ἁγίας αὐτῆς ὁμάδος.
Τὴν πρώτη γνωριμία του μὲ τὸν Χριστὸ μᾶς τὴν παρουσιάζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Τὴ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν·καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτώ· ἀκολουθει μοὶ» (Ἰωάν. α’ 44). Ὕστερα ἀπὸ τὸ βάπτισμά Του καὶ τὴν τεσσαρακονθήμερη νηστεία Του στὴν ἔρημο καὶ τοὺς πειρασμούς Του ἀπὸ τὸν διάβολο, νικητὴς ἀποφασίζει νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴν Γαλιλαία γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἔργου του. Continue reading

2016-12-04_185310Ἔπρεπε βέβαια, ὢ πάγχρυσε Ἰωάννη, ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ συνθέσουν τὰ ἐγκώμιά σου, νὰ σοῦ ἐκφωνοῦν χρυσορροο λόγο, ἔχοντας προηγουμένως τὴν τύχη νὰ ἔχουν γλώσσα χρυσή. Σ’ αὐτοὺς ὅμως ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ἡ δική σου φωνή, γιατί αὐτὴ μόνο θὰ πετύχαινε ἀντάξια τὴν εὐφημία σου καὶ μάλιστα τώρα. Γιατί γιὰ σένα ποὺ ἔζησες πάνω στὴ γῆ μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἤδη πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκδημία σου σὲ ἀγώνα γιὰ τὸ πρωτεῖο στοὺς λόγους ἡ λήθη τῶν κατορθωμάτων σου ἦταν κατήγορος τῆς καλῆς σου φήμης. Γιατί στὴν περίπτωση τῶν σοφῶν κρύβουν κατὰ κάποιο τρόπο τὰ κατορθώματά τους, ὥστε νὰ μὴ διαφύγει ἡ πραγματικότητα κάτω ἀπὸ τὰ φαινόμενα, ἐνῶ στὴν περίπτωση τῶν πατέρων θαυμάζουν αὐτοὶ καὶ τὰ ψελλίσματα τῶν παιδιῶν τους καὶ τὰ δύο λεπτὰ εἶναι προσφιλέστερα στὸ Θεὸ ἀπὸ τὰ λαμπρὰ κατορθώματα. Γιατί εἶναι φυσικὸ νὰ κρίνονται αὐτὰ ἀπὸ τὴν προαίρεση καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα. Ἐπιπλέον δὲν πρέπει ν’ ἀποκρούομε καὶ τὴν προτροπὴ ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἀγαπᾶ τὸ Θεό, γιατί αὐτὸς εἶναι σεβαστὸς καὶ τοῦ χρεωστοῦμε πολλὲς χάρες. Γι’ αὐτὸ ἀρχίζω τὸ λόγο μου, ὄχι μὲ θράσος καὶ δίχως συστολή, ἀλλὰ μὲ δισταγμὸ καὶ φόβο σου προσφέρω ὅ,τι καλύτερο ἀπὸ τὰ δικά σου θεία καὶ ἱερὰ διδάγματα. Γιατί, ἀναπτύσσοντας ἕνα τέτοιο θέμα, δὲ θὰ εἶναι ὁ ἔπαινός μου ἀσήμαντος, ἐὰν πλησιάσω τὸ ἄξιο, ἂν ὅμως δὲν τὸ ἐπιτύχω, ποὺ βέβαια ἄριστο εἶναι νὰ μὴν τὸ πάθω, ἂν καὶ ἀμφίβολο, μοῦ ἀξίζει συγχώρεση, γιατί ὑπέκυψα σὲ δικαιολογημένη ἥττα. Δός μου λοιπὸν τὴν πυρίπνοη χάρη τοῦ Πνεύματος, γιατί καὶ σὺ χρημάτισες στόμα τοῦ Χριστοῦ, βγάζοντας ἀπ’ τὸ μηδαμινὸ σπουδαῖο. Καὶ ὄχι ἕνα καὶ δύο, γιατί αὐτὸ μπορεῖ ἴσως νὰ τὸ ἐπιτύχει ὁ καθένας, ἀλλὰ οἰκοδομώντας σπίτια ὁλόκληρα καὶ χωριὰ καὶ πόλεις. Continue reading

Monks boiling greens in the kitchen of the Holy Monastery of Esphigmenou, Mount Athos, Greece 2006 / Ìïíá÷ïß åíþ âñÜæïõí ÷üñôá óôï ìáãåéñåßï ôçò ÉåñÜò ÌïíÞò ÅóöéãìÝíïõ, 2006

Τοῦ Ἰωάννου Ρίζου

Στὰ ἐνταλτήρια γράμματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐφοδίαζε ἡ Ἐκκλησία τοὺς χειροτονηθέντες Ἀρχιερεῖς, τὸ πρῶτο καθῆκον ποὺ τοὺς ὑπενθύμιζε ἦταν ἡ φύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἀρχιερωσύνης «τὰ τῆς καθαρᾶς καὶ ἀμωμήτου πίστεως διαφυλάττεται γνωρίσματα καὶ ἀνόθευτον ταύτης ἐναστράπτει τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ κάλλος». Καί «τὰ θεῖα καὶ ἀποστολικὰ θεσπίσματα, χερσὶν ὑπτίαις, εἰσδέχεσθαι καὶ ὡς θεοχαράκτους πλάκας ταῦτα τιμᾶν καὶ φυλάττειν». Καὶ μόνον τὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου –παρατηρεῖ ὁ Ζωναρᾶς στὴν ἑρμηνεία τοῦ ΝΗ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνα– πρέπει νὰ εἶναι μία διαρκὴς ὑπόμνηση τοῦ πνευματικοῦ χρέους τοῦ ἐπισκόπου ἀπέναντι στὸν λαό. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ φρουρός, ποὺ ἀπὸ ὑψηλὸ μέρος ἐπισκοπεῖ, μηπως ἀντιληφθεῖ ἔγκαιρα κάποια ἐχθρικὴ ἐνέργεια. Ἀλλοίμονο ἐὰν ὁ Ἐπίσκοπος κοιμηθεῖ. Ἡ πόλη θὰ καταστραφεῖ ἐξ αἰτίας του. Πρὸς αὐτὸν ἀπευθύνεται ἡ φωνὴ τοῦ Ἰεζεκιήλ: «Υἱὲ ἀνθρώπου, σκοπὸν τέθεικά σε τῷ οἴκῳ Ἰσραὴλ καὶ τῷ οἴκῳ Ἰούδα· εἰ μὴ διαστείλῃ, μηδὲ λαλήσῃς ἀποθανεῖται ὁ ἄνομος ἐν τῇ ἀνομίᾳ αὐτοῦ καὶ τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρός σου ἐκζητήσω». Ὅταν ὁ ὕπαρχος τοῦ αὐτοκράτορα Οὐάλεντα (304-378), ὁ Μόδεστος, πίεζε τοὺς Ἐπισκόπους νὰ ὑπο-γράψουν ὑπὲρ τοῦ ἀρειανισμοῦ, ὁ Μ. Βασίλειος ἀπτόητος ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς γιὰ δήμευση τῆς περιουσίας του, ἐξορία καὶ θανατικὴ καταδίκη, ἀρνοῦνταν. Ὁ Μόδεστος ἐξοργισμένος τοῦ εἶπε ὅτι κανεὶς Ἐπίσκοπος δὲν τοῦ μίλησε ἔτσι. Καὶ ὁ Μ. Βασίλειος ἀπάντησε: «Φαίνεται ὅτι δὲν συνάντησες πραγματικὸ Ἐπίσκοπο». Τέτοιοι ἦταν οἱ Ἐπίσκοποι τοῦ Χριστοῦ. Πῶς θὰ εἶναι ὅμως οἱ Κληρικοὶ καὶ Μοναχοὶ τῶν ἐσχάτων χρόνων; Τί λένε οἱ Ἅγιοί μας; Continue reading